Από το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου 1967 στο πραξικόπημα της 5ης Ιουλίου 2015

Του Δημήτρη Κλούρα, δικηγόρου, τέως Γενικού Γραμματέα Δημόσιας Περιουσίας.

Πραξικόπημα είναι «η αλλοίωση ή μεταβολή του πολιτεύματος από τους φορείς της εξουσίας ή, όπως αλλιώς διατυπώνεται, η ‘εκ των άνω’ παράνομη αλλοίωση ή μεταβολή του πολιτεύματος. Τούτο μπορεί να συμβεί είτε με αυθαίρετη υπέρβαση των συνταγματικών ορίων ασκήσεως της εξουσίας από αυτούς που ήδη την ασκούν είτε με ανατροπή της συνταγματικής εξουσίας από ολιγάριθμη ομάδα, στρατιωτικών συνήθως (χούντα) και πολιτικών, που έτσι την υφαρπάζουν από τους νόμιμους φορείς της» (εγκυκλοπαίδεια «ΠΑΠΥΡΟΣ ΛΑΡΟΥΣ ΜΠΡΙΤΑΝΙΚΑ, τόμος 50ος, σελ. 301-302).

Οι περισσότεροι πολίτες έχουν ταυτίσει την έννοια του πραξικοπήματος μόνο με τη μεταβολή του πολιτεύματος που συντελείται βιαίως από στρατιωτικούς, που καταλαμβάνουν την εξουσία. Ένα τέτοιο πραξικόπημα είχαμε στην Ελλάδα την 21η Απριλίου 1967, με την περίφημη χούντα των Συνταγματαρχών, το οποίο έληξε με την αποκατάσταση της Δημοκρατίας το 1974.

Πλην όμως τα πραξικοπήματα γίνονται και χωρίς τη συμμετοχή στρατιωτικών, χωρίς καν την άσκηση βίας, αλλά και χωρίς να μεταβληθεί το πολίτευμα. Αρκεί και η αλλοίωσή του, έστω και η πρόσκαιρη, από όργανο του Κράτους, που απλώς σφετερίζεται την ιδιότητά του. Όπως οι γνωστές μορφές πραξικοπήματος, έτσι και η λιγότερο γνωστή μορφή πραξικοπήματος, δηλαδή η χωρίς άσκηση ή απειλή άσκησης βίας, αλλά με απλό σφετερισμό της εξουσίας από όργανο του Κράτους, συνιστά προσβολή του πολιτεύματος, που αξιολογείται ποινικά ως αδίκημα εσχάτης προδοσίας (άρθρο 134 του Ποινικού Κώδικα). Αυτό δε το αδίκημα, σύμφωνα με το άρθρο 120 παρ. 3 του Συντάγματος, διώκεται μόλις αποκατασταθεί η νόμιμη εξουσία («Ο σφετερισμός, με οποιονδήποτε τρόπο, της λαϊκής κυριαρχίας και των εξουσιών που απορρέουν από αυτή διώκεται μόλις αποκατασταθεί η νόμιμη εξουσία, οπότε αρχίζει και η παραγραφή του εγκλήματος»).

Όπως στην περίπτωση του πραξικοπήματος, όπου πραξικόπημα δεν είναι μόνο αυτό που γίνεται βιαίως με σκοπό τη μεταβολή του πολιτεύματος, έτσι και στην έννοια της δημοκρατίας, έλλειψη δημοκρατίας έχουμε, όχι μόνο όταν μας στερείται η δυνατότητα να εκφραζόμαστε ελεύθερα ή να συμμετέχουμε ελεύθερα σε εκλογικές διαδικασίες, αλλά και όταν το αποτέλεσμα των εκλογικών διαδικασιών δεν γίνεται σεβαστό. Δημοκρατία, επίσης, δεν συνιστά η παροχή της δυνατότητας να διαμαρτύρεται ελεύθερα ένας πολίτης, ότι πεινάει, ότι είναι άστεγος, κλπ., αλλά υφίσταται όταν η Πολιτεία μεριμνά, ώστε να μην του στερείται η στέγη, αλλά και να παρέχει τη δυνατότητα στον πολίτη να αποκομίζει τα απαραίτητα, δια της εργασίας του, κατ’αρχήν να επιβιώνει και κατά δεύτερον να ζει αξιοπρεπώς.

Το τελευταίο καταγεγραμμένο ιστορικά πραξικόπημα στην Ελλάδα ήταν, μέχρι τον Ιούλιο του 2015, αυτό της 21ης Απριλίου 1967. Πλέον, μετά τα όσα συνέβησαν αμέσως μετά το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου 2015, έχουμε το πλέον πρόσφατο πραξικόπημα στην Ελλάδα, με την ‘εκ των άνω’ παράνομη αλλοίωση του πολιτεύματος, δια της αυθαίρετης υπέρβασης των συνταγματικών ορίων ασκήσεως της εξουσίας από αυτούς που ήδη την ασκούν.

Τα γεγονότα έχουν ως εξής και είναι πλέον ομολογημένα – αποδεδειγμένα:

Παραμονές του κρίσιμου και ιστορικού δημοψηφίσματος της 5ης Ιουλίου 2015 συνέταξα άρθρο με τίτλο: «Έφθασε η ώρα του λαού για το μεγάλο ‘ΟΧΙ’. Νικήστε το φόβο, κερδίστε τη ζωή». Ένας από τους λόγους, που με οδήγησαν να συντάξω και να δώσω προς δημοσίευση αυτό το άρθρο ήταν το γεγονός, ότι η κυβέρνηση, ενώ η ίδια είχε ζητήσει και επιδιώξει τη διενέργεια του δημοψηφίσματος, λαμβάνοντας μάλιστα θέση υπέρ του «ΟΧΙ», ωστόσο δεν έπραττε το παραμικρό, προκειμένου να στηρίξει αυτό το «ΟΧΙ» και να αντιστρέψει την εικόνα επικράτησης του «ΝΑΙ», που μεθοδικά και σκανδαλωδώς καλλιεργούσαν όλα τα συστημικά ΜΜΕ.

Διάχυτη ήταν η αίσθηση μίας «παραίτησης» της κυβέρνησης από κάθε ουσιαστική προσπάθεια υποστήριξης του «ΟΧΙ». Όλη την εβδομάδα, που μεσολάβησε από την προκήρυξη του δημοψηφίσματος μέχρι τη διενέργειά του, η κυβέρνηση, αλλά και όλα τα αρμόδια θεσμικά όργανα, ανέχονταν το «όργιο» της προπαγάνδας υπέρ του «ΝΑΙ», που είχαν εξαπολύσει όλα τα συστημικά ΜΜΕ, παραβιάζοντας κάθε δεοντολογία, αλλά και τη σχετική νομοθεσία (δείτε εδώ και εδώ). Ακόμη και τα κρατικά ραδιοτηλεοπτικά μέσα «έκλιναν», με λίγο πιο διακριτικό τρόπο, υπέρ του «ΝΑΙ». Αποκορύφωμα αυτής της αίσθησης ήταν, όταν την 3-7-2015, προπαραμονή του δημοψηφίσματος και ανήμερα της μεγαλειώδους αντιμνημονιακής συγκέντρωσης του Συντάγματος, η εφημερίδα «ΑΥΓΗ», κομματικό έντυπο του «ΣΥΡΙΖΑ», δημοσίευσε στο πρωτοσέλιδό της δημοσκόπηση, που έφερνε το «ΝΑΙ» πρώτο!

Πέραν των προαναφερθέντων εξωτερικών σημείων – γεγονότων, τα οποία ήταν άκρως ανησυχητικά, υπήρχαν και άλλα σημεία – γεγονότα, τα οποία, όμως, δεν ήταν σε θέση να γνωρίζει ο απλός πολίτης. Όλα αυτά με εξώθησαν στη σύνταξη του προαναφερθέντος άρθρου μου, στο οποίο, μεταξύ άλλων, εξέφραζα, ενδεχομένως και προφητικά, τον ακόλουθο φόβο μου σε σχέση με τη διαχείριση του αποτελέσματος του δημοψηφίσματος, εάν επικρατούσε το «ΟΧΙ»: «Ευχή μου είναι να μην προδοθεί αυτός ο λαός, να μην προδοθεί η ελπίδα του, η καρτερικότητά του και η αγωνιστικότητά του».

Δυστυχώς, ο φόβος – εκτίμηση μου επιβεβαιώθηκε και μάλιστα με τον χειρότερο τρόπο. Αντί, λοιπόν, ο τότε και νυν πρωθυπουργός, Α. Τσίπρας, και ο στενός πυρήνας των συνεργατών του στο Μέγαρο Μαξίμου, να αξιοποιήσουν το μεγαλειώδες «ΟΧΙ» της μεγάλης πλειοψηφίας του ελληνικού λαού, το οποίο θα ήταν πολύ μεγαλύτερο, εάν δεν είχε προηγηθεί το μεθοδευμένο κλείσιμο των τραπεζών, σε συνδυασμό με το «όργιο» της προπαγάνδας υπέρ του «ΝΑΙ» και της καλλιέργειας κλίματος κατατρομοκράτησης των πολιτών, «πέταξε στα σκουπίδια», ήδη από το βράδυ της Κυριακής, τη βούληση του ελληνικού λαού, εφαρμόζοντας άμεσα την πολιτική του «ΝΑΙ», δηλαδή την πολιτική των «μνημονίων» και της απόλυτης υποταγής της χώρας στους εξωτερικούς και εγχώριους δυνάστες. Γι’αυτόν, εξάλλου, το λόγο, από την ανακοίνωση του αποτελέσματος του δημοψηφίσματος, το μεν ήρθε σε άμεση και πλήρη συνεννόηση με τους ηγέτες των μνημονιακών κομμάτων, οι οποίοι δεν είχαν καν συνέλθει ακόμη από τη συντριπτική ήττα τους στο δημοψήφισμα, το δε έθεσε σε εφαρμογή σχέδιο εκκαθάρισης της κυβέρνησης και του κομματικού μηχανισμού από κάθε αντιδρώντα στην εκ μέρους τους παραβίαση του κυβερνητικού προγράμματος και του Συντάγματος, αλλά και στοχοποίησης κάθε κυβερνητικού ή κομματικού στελέχους, που θα αντιδρούσε στα ανομολόγητα μέχρι προσφάτως σχέδιά τους.

Ο πρωθυπουργός και το περιβάλλον του απέδειξαν, ότι επιδίωξαν την προκήρυξη του δημοψηφίσματος, προκειμένου να προκύψει το «ΝΑΙ» ή έστω ένα ισχνό «ΟΧΙ». Μόνο κατ’αυτόν τον τρόπο θα είχαν τη δυνατότητα να δικαιολογήσουν και να νομιμοποιήσουν, χωρίς την παραμικρή αντίδραση, την απότομη στροφή προς το νέο και δυσμενέστερο τρίτο μνημόνιο, την οποία είχαν ήδη προσχεδιάσει (χαρακτηριστική είναι η αποκάλυψη του τότε αρχηγού του κόμματος της Νέας Δημοκρατίας, Ε. Μεϊμαράκη, σύμφωνα με την οποία γνώριζαν, ότι η κυβέρνηση είχε «κλείσει» τη συμφωνία με τους δανειστές ένα μήνα πριν την επίσημη ανακοίνωση αυτής της συμφωνίας). Αναρωτιέμαι, εάν πράγματι ο λαός υπερψήφιζε το «ΝΑΙ», τί διαφορετικό θα έπραττε ο πρωθυπουργός σε σχέση με ό,τι έπραξε μετά την επικράτηση του «ΟΧΙ»; Το σχέδιο ήταν όντως σατανικό. Πλην όμως, δεν υπολόγιζαν την υγιή – περήφανη αντίδραση του ελληνικού λαού.

Μόλις διεφάνη τελικώς, ότι το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος θα ήταν συντριπτικά υπέρ του «ΟΧΙ», αμέσως ετέθη σε εφαρμογή το σχέδιο παραβίασης του αποτελέσματος και της μετατροπής του αποτελέσματος από «ΟΧΙ» σε «ΝΑΙ», όπερ και συνέβη, με πραξικοπηματικό τρόπο. Το ότι υπήρξε παραβίαση του αποτελέσματος του δημοψηφίσματος, αλλά και ότι αυτό συνιστά πραξικόπημα προκύπτει ευθέως από όλα όσα προβλέπει το Σύνταγμα και από τις ομολογίες των πρωταγωνιστών. Ειδικότερα:

Οι συνταγματικές και νομοθετικές προβλέψεις για το δημοψήφισμα

Το δημοψήφισμα προκηρύχθηκε, σύμφωνα με το άρθρο 44 παρ. 2 εδάφιο α΄ του Συντάγματος, το οποίο προβλέπει τα ακόλουθα: «Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας προκηρύσσει με διάταγμα δημοψήφισμα για κρίσιμα εθνικά θέματα, ύστερα από απόφαση της απόλυτης πλειοψηφίας του όλου αριθμού των βουλευτών, που λαμβάνεται με πρόταση του Υπουργικού Συμβουλίου».

Ο νόμος, ο οποίος εξειδικεύει τη διαδικασία διενέργειας ενός δημοψηφίσματος, είναι ο 4023/2011. Στο δε άρθρο 16 παρ. 3 του Ν. 4023/2011 ρητώς προβλέπονται τα ακόλουθα: «Το αποτέλεσμα δημοψηφίσματος για κρίσιμο εθνικό θέμα είναι δεσμευτικό, όταν στην ψηφοφορία λάβει μέρος τουλάχιστον το σαράντα τοις εκατό (40%) όσων έχουν εγγραφεί στους εκλογικούς καταλόγους».

Το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου 2015

Το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου 2015 διενεργήθηκε, όπως ρητώς προβλέπει και το σχετικό προεδρικό διάταγμα που υπέγραψε ο τότε και νυν Πρόεδρος της Δημοκρατίας Προκόπης Παυλόπουλος (αριθμ. 38 – ΦΕΚ Α 63/28-6-2015), για εθνικούς λόγους. Στο ίδιο Προεδρικό Διάταγμα αναφέρεται και το ερώτημα του δημοψηφίσματος: «Προκηρύσσουμε δημοψήφισμα για την 5η Ιουλίου 2015, ημέρα Κυριακή, προκειμένου ο Ελληνικός Λαός να αποφανθεί δια της άμεσης και ελεύθερης έκφρασης της βούλησής του επί του ακόλουθου ερωτήματος: «Πρέπει να γίνει αποδεκτό το σχέδιο συμφωνίας, το οποίο κατέθεσαν η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο στο Eurogroup της 25.06.2015 και αποτελείται από δύο μέρη, τα οποία συγκροτούν την ενιαία πρότασή τους;».

Το 61,31% των ψηφισάντων, ήτοι η συντριπτική πλειοψηφία, επέλεξε το «ΟΧΙ» έναντι του 38,69% των ψηφισάντων, που επέλεξε το «ΝΑΙ» στην προτεινόμενη συμφωνία. Η συμμετοχή στο δημοψήφισμα ξεπέρασε το 40% του εκλογικού σώματος, ήτοι έφθασε στο 62,50%. Ως εκ τούτου, εξασφαλίστηκε η απόλυτη δεσμευτικότητα του αποτελέσματός του. Αυτή η δεσμευτικότητα συνεπαγόταν την υποχρέωση της κυβερνήσεως, αλλά και όλων των υπολοίπων κομμάτων, να το σεβαστούν. Ειδικότερα, η κυβέρνηση όφειλε να φέρει στη Βουλή συμφωνία, η οποία θα είχε την προηγούμενη έγκριση του ελληνικού λαού και θα ήταν ευνοϊκότερη αυτής που τέθηκε στην κρίση του στο δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου 2015. Οποιαδήποτε αντίστοιχη συμφωνία ή οποιαδήποτε συμφωνία με δυσμενέστερο περιεχόμενο θα έπρεπε να αποκλεισθεί. Το δε ορθό και σύννομο θα ήταν η οποία νέα συμφωνία να τεθεί εκ νέου στην κρίση του ελληνικού λαού, πριν εισαχθεί προς ψήφιση στη Βουλή. Μόνο με αντίθετο αποτέλεσμα ενός νέου δημοψηφίσματος ήταν νομικά – συνταγματικά δυνατό να ανατραπεί το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος της 5ης Ιουλίου 2015.

Τα γεγονότα μετά την 5η Ιουλίου 2015 και οι συνέπειές τους

Σε αντίθεση με τις επιταγές του Συντάγματος και με τη λαϊκή βούληση, η τότε κυβέρνηση και πολλά εκ των κοινοβουλευτικών κομμάτων της «αντιπολίτευσης» παραβίασαν το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος, εν γνώσει τους, ότι παραβιάζουν τη λαϊκή βούληση και το Σύνταγμα. Συγκεκριμένα, αφού προηγήθηκε η σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών της 7ης Ιουλίου 2015, υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Προκόπη Παυλόπουλο, στη διάρκεια της οποίας μεθοδεύτηκε και αποφασίσθηκε η παραβίαση της λαϊκής βούλησης και του Συντάγματος, σε αγαστή μάλιστα συνεργασία με τους δανειστές της χώρας, οι οποίοι ενδιαφέρονται αποκλειστικά για τα συμφέροντά τους και όχι για τα συμφέροντα της χώρας μας, εξουσιοδότησαν τον τότε και νυν πρωθυπουργό, Αλέξη Τσίπρα, να φέρει πάσει θυσία μία οποιαδήποτε συμφωνία, αρκεί να μην διακυβευθεί η παρουσία μας στην ευρωζώνη, αγνοώντας ευθέως το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος. Ένα δημοψήφισμα, του οποίου τη διενέργεια είχε προκηρύξει – εγκρίνει με Προεδρικό Διάταγμα ο ίδιος ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ο οποίος δεν σεβάσθηκε την υπογραφή του, με το να μην διασφαλίσει την εφαρμογή του «ΟΧΙ», συμπράττοντας στην παραβίαση – ανατροπή του. Είναι ενδεικτικό το γεγονός, ότι στο κοινό ανακοινωθέν δεν υπάρχει η παραμικρή φράση, στην οποία να δίνεται η διαβεβαίωση, ότι το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος θα γίνει σεβαστό ή ότι η όποια νέα συμφωνία θα τεθεί στην προηγούμενη κρίση του ελληνικού λαού.

    Πράγματι, ο τότε και νυν πρωθυπουργός προέβη την 12η Ιουλίου 2015 σε μια αρχική συμφωνία, που παραβίαζε ευθέως τη βούληση του ελληνικού λαού και το Σύνταγμα και παρέδιδε τη χώρα στις ορέξεις των κάθε είδους «δανειστών» της. Αργότερα, συνεχίζοντας με μεθοδευμένες πράξεις την παραβίαση του Συντάγματος και της λαϊκής βούλησης, τα περισσότερα κοινοβουλευτικά κόμματα, ψήφισαν στη Βουλή μία πρόταση συμφωνίας (βλ. Ν. 4337/2015), η οποία, σύμφωνα και με την ομολογία των ιδίων, είναι χειρότερη αυτής, που απέρριψε  η πλειοψηφία του ελληνικού λαού στο δημοψήφισμα. Μία απλή σύγκριση των κειμένων αποδεικνύει του λόγου το αληθές. Ως εκ τούτου, διαπιστώνεται μία ευθεία παραβίαση του Συντάγματος και τής λαϊκής βούλησης, που συνεπάγεται και έμμεση κατάλυση του πολιτεύματος, αλλά και αυτής καθ’αυτής της εθνικής κυριαρχίας και ακεραιότητας (άρθρο 1 παρ. 2 και 3 του Συντάγματος: «2. Θεμέλιο του πολιτεύματος είναι η λαϊκή κυριαρχία. 3. Όλες οι εξουσίες πηγάζουν από το Λαό, υπάρχουν υπέρ αυτού και του Έθνους και ασκούνται όπως ορίζει το Σύνταγμα»).

 Όπως προανέφερα, μία απλή ανάγνωση της συμφωνίας – μνημόνιο αρκεί για να διαπιστώσει κανείς το γεγονός, ότι ευθέως παραχωρούνται, χωρίς την παραμικρή συνταγματική και λαϊκή νομιμοποίηση, όλες σχεδόν οι βασικές λειτουργίες του κράτους στους «δανειστές» της, αλλά και το σύνολο της περιουσίας του Δημοσίου. Το πλέον δε εξωφρενικό είναι το γεγονός, ότι, σε αντίθεση με την απορριφθείσα από τον ελληνικό λαό, στη νέα συμφωνία προβλέπεται πλέον ρητώς η ρευστοποίηση (αυτός ο όρος χρησιμοποιείται) όλης της περιουσίας του Δημοσίου και όχι μόνο ορισμένων περιουσιακών στοιχείων της χώρας, μέσω ενός νέου Ταμείου, την πλήρη εποπτεία – έλεγχο του οποίου θα έχουν οι δανειστές της χώραςΣύμφωνα με τη δήλωση της Συνόδου Κορυφής της Ζώνης του Ευρώ, της 12ης Ιουλίου 2015, θα συσταθεί ένα νέο ανεξάρτητο ταμείο (το «Ταμείο») το οποίο θα κατέχει σημαντικής αξίας περιουσιακά στοιχεία της Ελλάδας. Πρωταρχικός στόχος του Ταμείου είναι να διαχειρίζεται ελληνικά περιουσιακά στοιχεία σημαντικής αξίας και να προστατεύει, να δημιουργεί και εν τέλει να μεγιστοποιεί την αξία τους την οποία θα ρευστοποιεί με ιδιωτικοποιήσεις και άλλα μέσα» και «Το ταμείο αυτό θα συσταθεί στην Ελλάδα και θα τελεί υπό τη διαχείριση των ελληνικών αρχών και την εποπτεία των οικείων ευρωπαϊκών θεσμών»). Σε αντίθεση, επίσης, με την απορριφθείσα συμφωνία από τον ελληνικό λαό, η νέα συμφωνία προέβλεπε ρητή δέσμευση της ελληνικής πλευράς να προχωρήσει στην πώληση του πρώην αεροδρομίου του Ελληνικού, των 14 περιφερειακών αεροδρομίων τα χώρας, όπως και άλλων σημαντικών περιουσιακών της στοιχείων, βάσει των ήδη καταρτισθέντων σχεδίων συμβάσεων και στους υποψήφιους αγοραστές, που είχαν ήδη προκριθεί, χωρίς τη δυνατότητα της παραμικρής ουσιώδους αλλαγής, έστω και εάν αυτές οι συμβάσεις ήταν επιζήμιες για τη χώρα!

Οι εκ των υστέρων δημόσιες ομολογίες

    Την 5η Ιουλίου 2016, ήτοι στην επέτειο του δημοψηφίσματος της 5ης Ιουλίου 2015 (ένα έτος μετά), ο πρόεδρος του κόμματος «ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ», Σταύρος Θεοδωράκης, που συμμετείχε στη σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών της 7ης Ιουλίου 2015, περιέγραψε με δημόσιες δηλώσεις του στο διαδίκτυο τον τρόπο, που μεθοδεύτηκε, σε πλήρη συνεργασία με τον ξένο παράγοντα (δανειστές, κλπ) και με άμεση εμπλοκή του ιδίου του Προέδρου της Δημοκρατίας, Προκόπη Παυλόπουλου, η παραβίαση του αποτελέσματος του δημοψηφίσματος, ήτοι η παραβίαση της λαϊκής βούλησης – η παραβίαση του Συντάγματος, με το σκεπτικό, ότι δήθεν αυτό θα ήταν προς το συμφέρον της Ελλάδας. Πλην όμως, το Σύνταγμα δεν τους δίνει τη δυνατότητα – το δικαίωμα να αυτενεργούν κατά το δοκούν, παραβιάζοντας τη βούληση του ελληνικού λαού. Ποίο εξάλλου το νόημα των δημοψηφισμάτων και των εκλογών, εάν στη συνέχεια το αποτέλεσμά τους παραβιάζεται υπό το οποιοδήποτε πρόσχημα ή αιτιολογία; Οι δηλώσεις, λοιπόν, του κ. Θεοδωράκη είχαν ως ακολούθως:

    «Το κλίμα ήταν πολύ βαρύ. Ο Τσίπρας όχι και σε πολύ καλή κατάσταση επαναλάμβανε τα γνωστά κλισέ. Λες και μιλούσε σε κομματική σύναξη. Ο Μεϊμαράκης τού έκανε επιθέσεις. Αυτός απαντούσε χωρίς όρεξη και χωρίς σιγουριά. Κάποια στιγμή είπα: “Αν θέλετε να πει ο καθένας τη δική του ιστορία ας το κάνουμε, αλλά η Ευρώπη περιμένει ένα ναι ή ένα όχι”.

    «Ο Καμμένος πήγε να αντιδράσει του στιλ “δεν θα μας πει εμάς η Ευρώπη”. Κοίταξε τον Τσίπρα περιμένοντας κάποια επιδοκιμασία αλλά αυτός είχε σκυμμένο το κεφάλι. Λέω ξανά: “Είμαστε σε κόκκινο συναγερμό. Να φύγουν οι πρακτικογράφοι και να μιλήσουμε καθαρά. Η χώρα καταρρέει. Δεν θα πληρωθούν μισθοί. Πρέπει να κάνουμε ό,τι μπορούμε για να παραμείνουμε στην Ευρώπη”. Ο ΠτΔ ανακοινώνει ότι πρέπει να μιλήσει με τον πρόεδρο Ολάντ και να του πει “αν υπάρχει συμφωνία των αρχηγών”. Τελικά όλοι συμφωνούν να φύγουν οι πρακτικογράφοι.

    «“Να μπούμε σε ένα αεροπλάνο και να πάμε όλοι μαζί στις Βρυξέλλες”, προτείνει ο Καμμένος. Χαμογελάμε. Αρχίζουμε να μιλάμε ουσιαστικά. Τι περιθώρια έχουμε να κρατηθούμε στην Ευρώπη; Μεϊμαράκης και Γεννηματά θέλουν να το σκεφθούν αν θα συνυπογράψουν κοινό ανακοινωθέν. Μετά από πολλά διαλείμματα και συνεχείς διαβουλεύσεις, συμφωνούμε να βγάλουμε ένα κείμενο με τις υπογραφές όλων (εκτός του Κουτσούμπα βέβαια). Στην αρχή πήγε να υπαγορεύσει κάτι ο Τσίπρας.

    «Τον σταματάμε και του εξηγούμε ότι πρέπει να πούμε ένα ξεκάθαρο “ναι” και όχι μισόλογα. Διαβάζω έναν σκελετό που έχω ετοιμάσει στο διάλειμμα. Ο ΠτΔ είχε και αυτός τις δικές του σημειώσεις. Οι αρχηγοί αρχίζουν τις προσθαφαιρέσεις. Σε λίγες ώρες ήταν έτοιμο το κείμενο που έκανε το “όχι” του Τσίπρα “ναι”. Οι 356 λέξεις που μας κράτησαν στην Ευρώπη. Απόσπασμα από τις σημειώσεις μου μετά την 8ώρη σύσκεψη των αρχηγών, την επόμενη μέρα του δημοψηφίσματος».

    Στο σημείο αυτό επισημαίνω, ότι η τότε Πρόεδρος της Βουλής, Ζωή Κωνσταντοπούλου, εκπροσωπώντας έναν εκ των βασικών θεσμικών πυλώνων του πολιτεύματός μας, είχε μετ’επιτάσεως ζητήσει από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας να της δοθούν τα πρακτικά της συνεδρίασης των αρχηγών των κομμάτων στο Προεδρικό Μέγαρο, υπό την παρουσία του και με τη συμμετοχή του. Πλην όμως, αυτός το αρνήθηκε. Η τότε Πρόεδρος της Βουλής, Ζωή Κωνσταντοπούλου, είχε ευθέως ομιλήσει περί παραβίασης της λαϊκής βούλησης και του Συντάγματος και ζητούσε τα πρακτικά, ενόψει μάλιστα και των κρίσιμων νομοσχεδίων, που θα εισάγονταν στη Βουλή, σε εκτέλεση των παρανόμως και αντισυνταγματικώς συμφωνηθέντων.

    Λίγες ημέρες, μετά τις δηλώσεις του Σταύρου Θεοδωράκη στο διαδίκτυο, ήτοι την 8η Ιουλίου 2016, ο έτερος τότε αρχηγός κόμματος, που συμμετείχε στη σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών της 7ης Ιουλίου 2015, ήτοι ο Ευάγγελος Μεϊμαράκης, περιέγραψε λεπτομερέστερα σε συνέντευξή του στον ραδιοσταθμό RealFm και στον δημοσιογράφο Νίκο Χατζηνικολάου, πώς ετελέσθη η σύμπραξη πολιτικών αρχηγών, Προέδρου της Δημοκρατίας και του ξένου παράγοντα για την παραβίαση της βούλησης του ελληνικού λαού. Πρόκειται για μία πρωτοφανή, όπως και του Σταύρου Θεοδωράκη, ομολογία. Ομολογεί δε, ότι ήταν σε γνώση όλων των πολιτικών αρχηγών, ότι το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος ήταν νομικά δεσμευτικό. Χαρακτηριστικό απόσπασμα της συγκεκριμένης συνεντεύξεως παραθέτω ευθύς αμέσως:

    «Να θυμίσω ότι εγώ την περίοδο που ο κύριος Τσίπρας είπε να κάνει το δημοψήφισμα ήμουν υπέρ της αποχής από το δημοψήφισμα και βεβαίως δεν το είχα δημοσιοποιήσει με δηλώσεις, αλλά με συζητήσεις και διαρροές είχε ήδη γίνει γνωστό ότι υπήρχε μία άποψη στην οποία συμφωνούσα και εγώ να απέχουμε. …. Δεν το ήθελε και η Ευρώπη, δεν θα απέδιδε, δεν θα είχε και κανένα αποτέλεσμα. Θα ήταν παρωδία. Αλλά κύριε Χατζηνικολάου, θα πρέπει να θυμίσω, ότι με βάση το Σύνταγμα, εάν η αποχή είναι μεγάλη, το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος δεν είναι δεσμευτικό. Άρα, επειδή στα περισσότερα δημοψηφίσματα που έχουν γίνει υπάρχει μεγάλη αποχή και εάν συνειδητά απείχαν, καταγγέλλοντας και κάποια κόμματα, τότε θα ήταν πράγματι παρωδία και δεν θα είχε κανένα νόημα το αποτέλεσμα, το οποίο θα υπήρχε. Δυστυχώς, όμως, τότε κύριε Χατζηνικολάου, για να θυμίσω, οι ηγεσίες παρασύρθηκαν από τους δημοσκόπους, οι οποίοι έβλεπαν το ‘ΝΑΙ’ με πάνω από 60%, δια περιπάτου, και όταν εγώ είπα, ότι καλό θα είναι να απέχουμε, μου είπαν όλοι: ‘Μα τί, εδώ βγαίνουμε με πάνω από 60% . Θα απέχουμε και δώρο στον Τσίπρα θα κάνουμε;’ Γι’αυτό ακριβώς συμμετείχαμε. ….

    «…. Πρέπει να σας πω κύριε Χατζηνικολάου, ότι οι ώρες εκείνη τη στιγμή ήταν κρίσιμες και έπρεπε να ληφθούν σημαντικές αποφάσεις και έπρεπε ταυτόχρονα να βρούμε τη λύση, με την οποία το ‘ΟΧΙ’ θα γινόταν ‘ΝΑΙ’ και αυτό γινόταν κιόλας την ώρα που τα τελικά επίσημα αποτελέσματα δεν είχαν δημοσιοποιηθείΠρέπει να σας πω ότι έπαιξε πολύ θετικό ρόλο ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ο οποίος επικοινώνησε και με το εξωτερικό και με τους θεσμικούς παράγοντες, όπως κατ’επανάληψη έχει γραφτείΕπικοινώνησα και εγώ με πολλούς θεσμικούς ευρωπαϊκούς παράγοντες, οι οποίοι με έπεισαν, ότι έπρεπε να αναλάβω αυτήν την κρίσιμη ώρα, γιατί απ’ό,τι βλέπαμε δεν υπήρχε και κανείς άλλος. Ο κύριος Σαμαράς ήθελε να αποχωρήσει, ούτως ή άλλως, και ταυτόχρονα είχα και τη διαβεβαίωση, ότι θα προχωρούσαμε σε σύσκεψη αρχηγών, στην οποία θα μπορούσαμε να συμφωνήσουμε για την ευρωπαϊκή πορεία της χώρας και είχε βγει προς τα έξω, ως φήμη, ότι και ο κύριος Βαρουφάκης θα άλλαζε, ο οποίος εθεωρείτο ο κατεξοχήν υπεύθυνος για το ότι πηγαίναμε στα βράχια…. Όπως θυμάσθε, λοιπόν, την ώρα που βγαίναν τα αποτελέσματα του δημοψηφίσματος, ανακοινώθηκε και η σύνοδος αρχηγών, στην οποία πήγα, αφού είχα συνεννοηθεί, όπως σας λέω, και με Ευρωπαίους παράγοντες και με εδώ στην Ελλάδα και καταφέραμε το ‘ΟΧΙ’ να ερμηνευθεί ως ‘ΟΧΙ’ στη συγκεκριμένη πρόταση Γιούνκερ  και ότι εμείς μετά θα εξουσιοδοτήσουμε τον κύριο Τσίπρα να πάει να διαπραγματευθεί τη νέα πρόταση, η οποία θα ήταν καλύτερη και με κάποιο καλύτερο κοινωνικό πρόσημο».

Στο σημείο αυτό επισημαίνω, για μία ακόμη φορά, ότι το κείμενο της νέας συμφωνίας, την οποία απεδέχθη ο τότε και νυν Πρωθυπουργός, προσυπέγραψε ο τότε και νυν Υπουργός Οικονομικών και υπέρ της οποίας ψήφισε η μεγάλη πλειοψηφία των βουλευτών των περισσοτέρων κομμάτων στη Βουλή, παραβιάζοντας τον όρκο τους και το Σύνταγμα, ήταν πολύ χειρότερη αυτής που απέρριψε με συντριπτική πλειοψηφία ο ελληνικός λαός. Αυτό ομολογήθηκε δημοσίως από όλους τους αρχηγούς των πολιτικών κομμάτων, όπως προκύπτει και από τα πρακτικά της Βουλής, αλλά και από τις βιντεοσκοπημένες συνεδριάσεις, όπως αυτές έχουν αναρτηθεί στο κανάλι της Βουλής στο διαδίκτυο. Ούτως ή άλλως, μία απλή σύγκριση των κειμένων αρκεί για να επιβεβαιώσει του λόγου το αληθές. Σε κάθε περίπτωση, περιείχε το σύνολο των προβλέψεων, που είχε απορρίψει ο ελληνικός λαός την 5η Ιουλίου 2015. Ακόμη και ο πρόεδρος της ευρωπαϊκής επιτροπής, Ζαν – Κλοντ Γιούνκερ, το σχέδιο συμφωνίας του οποίου απέρριψε μαζικά ο ελληνικός λαός στο δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου 2015, δημοσίως δήλωσε τα ακόλουθα (υπάρχει και το σχετικό οπτικοακουστικό υλικό): «Είναι ένα εκπληκτικό κατόρθωμα. Από τη μια οι Έλληνες να απορρίπτουν ένα κείμενο … και ένα μήνα αργότερα η ελληνική κυβέρνηση να προτείνει ένα κείμενο πολύ πιο σκληρό από αυτό που απέρριψε ο ελληνικός λαός. Είναι ένα πραγματικό κατόρθωμα». Ο δε τέως πρόεδρος της Ν.Δ. και εκ των πρωταγωνιστών στα γεγονότα του Ιουλίου και του Αυγούστου 2015, Ευάγγελος Μεϊμαράκης, δήλωσε στην προαναφερθείσα συνέντευξή του και τα εξής αποκαλυπτικά και αφοπλιστικά για τον Α. Τσίπρα και το τρίτο μνημόνιο: «Εδώ πέρασε τα χειρότερα μέτρα της εξάχρονης κρίσης χωρίς να ανοίξει μύτη. Τρίτον, οι εταίροι μας έξω φαίνεται, ότι τον εμπιστεύονται. Ξέρετε τι μας λένε οι Γερμανοί;Εσείς μπορεί να λέτε ότι ο Τσίπρας σας είπε ψέματα, αλλά εμάς δεν μας είπε ψέματα. Ό,τι μας είπε τό’ κανε».

    Για να συνειδητοποιηθεί το μέγεθος της παραβίασης του Συντάγματος και της λαϊκής κυριαρχίας επισημαίνω και τα ακόλουθα, πέραν των όσων έχω ήδη αναφέρει για την περιουσία του Δημοσίου:

    1) Με την ψηφισθείσα και υπογραφείσα συμφωνία, παραδόθηκε η νομοθετική λειτουργία του ελληνικού κράτους στους δανειστές του, αφού ρητώς δεσμεύθηκε η ελληνική πλευρά να μην εισάγει στη βουλή προς ψήφιση το οποιοδήποτε νομοσχέδιο, εάν αυτό δεν έχει την προηγούμενη έγκριση των δανειστών («Η κυβέρνηση δεσµεύεται να διαβουλεύεται και να συµφωνεί µε την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Διεθνές Νοµισµατικό Ταµείο για όλες τις ενέργειες που αφορούν την επίτευξη των στόχων του Μνηµονίου Συνεννόησης, πριν από την οριστικοποίηση και τη νοµική έγκρισή τους»). Υπενθυμίζω τις πλείστες περιπτώσεις, που  η κυβέρνηση υποχρεώθηκε να άρει νομοθετικές ρυθμίσεις, που είχαν ήδη ψηφισθεί από την ελληνική Βουλή (ο απόλυτος εξευτελισμός της, αλλά και του ελληνικού κράτους που έχει μετατραπεί επισήμως σε προτεκτοράτο) ή να αποσύρει νομοσχέδια, που είχαν κατατεθεί προς ψήφιση ή να αποτρέπεται από την εισαγωγή τους στη Βουλή!

    2) Με την ψηφισθείσα και υπογραφείσα συμφωνία παραδόθηκε πλήρως και η οικονομική διαχείριση της χώρας, καθώς και η διαμόρφωση της οικονομικής πολιτικής της χώρας, αφού, πέραν της ΕΛΣΤΑΤ, προβλέφθηκε η πλήρης ανεξαρτητοποίηση της Γενικής Γραμματείας Δημοσίων Εσόδων (βλ. σελ. 1018 και 1019 του Φ.Ε.Κ. Α 94/14-08-2015, που περιέχει το Ν. 4337/2015, καθώς και τα άρθρα 1-49 του Ν. 4389/2016, που ψηφίσθηκε κατ’ εφαρμογή της συμφωνίας) και η δημιουργία νέου Ταμείου ιδιωτικοποιήσεως όλης της περιουσίας του Δημοσίου (έχω ήδη αναφερθεί προηγουμένως), άπαντα υπό την πλήρη εποπτεία – έλεγχο των δανειστών της χώρας, όπως ρητώς προβλέπεται στη νέα συμφωνία (βλ. άρθρα 184-209 του Ν. 4389/2016). Το αυτό ισχύει και για το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας, θυγατρική πλέον του νέου Ταμείου (βλ. άρθρο 118 του Ν. 4389/2016).

     Ομιλούμε, λοιπόν, ευθέως για ένα ανύπαρκτο κράτος ή ένα κράτος προτεκτοράτο ή μία αποικία, όπου η κυβέρνηση και οι βουλευτές έχουν μετατραπεί σε απλά εκτελεστικά όργανα των δανειστών της χώρας. Πλήρη ομολογία για την παράδοση της κυριαρχίας της χώρας, κατά παράβαση της λαϊκής κυριαρχίας – βούλησης και του Συντάγματος, έχουμε κατ’επανάληψη ακούσει, όχι μόνο από τον ίδιο τον Πρωθυπουργό, αλλά και από Υπουργούς της κυβέρνησης, καθώς και από στελέχη του κυβερνώντος κόμματος. Όχι μόνο διέπραξαν όσα διέπραξαν, αλλά και ανερυθρίαστα και με περίσσιο θράσος τα ομολογούν. Το ίδιο ισχύει και για τους βουλευτές και τους αρχηγούς των κομμάτων, που υπερψήφισαν τη συγκεκριμένη συμφωνία και πιέζουν μάλιστα την κυβέρνηση να την εφαρμόσει, κατά παράβαση του νομικά δεσμευτικού αποτελέσματος του δημοψηφίσματος της 5ης Ιουλίου 2015. Σε κάθε περίπτωση, προκύπτει η σαφέστατη γνώση τους, ότι οι πράξεις και οι παραλείψεις τους συντελούν στην παραβίαση του Συντάγματος και στην υπέρτατη αρχή, που διέπει το πολίτευμα της χώρας, ήτοι τη λαϊκή κυριαρχία.

    Ενδεικτικώς, παραθέτω τις ακόλουθες πρόσφατες (εντός του 2016, αλλά και στα τέλη του 2015) παραδοχές – ομολογίες, για τις οποίες υπάρχει και το αντίστοιχο οπτικοακουστικό υλικό:

ΝΙΚΟΣ ΞΥΔΑΚΗΣ

(Αναπληρωτής Υπουργός Εξωτερικών)

    «Έχουμε χάσει την εθνική μας κυριαρχία σε πολύ μεγάλο βαθμό, το έχει πει και ο πρωθυπουργός» (26-08-2016).

ΧΡΗΣΤΟΣ ΣΠΙΡΤΖΗΣ

(Υπουργός Υποδομών – Μεταφορών και Δικτύων)

«Όσο η χώρα βρίσκεται σε επιτροπεία και τηρεί μία συγκεκριμένη πολιτική, σύμφωνα με αυτά που έχουν επιβληθεί στη χώραθα κινούμαστε στην ίδια συνταγή, κατά τη γνώμη μου, αναπαραγωγής μίας τέτοιας κατάστασης» (30-08-2016).

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΚΟΥΡΟΥΜΠΛΗΣ

(Υπουργός Εσωτερικών και Διοικητικής Ανασυγκρότησης)

    «Η χώρα βρίσκεται σε μία ιδιότυπη οικονομική κατοχή. Αυτή είναι η αλήθεια» (17-10-2015).

ΚΩΣΤΑΣ ΧΡΥΣΟΓΟΝΟΣ

(συνταγματολόγος, ευρωβουλευτής ΣΥ.ΡΙΖ.Α.)

    «Το βασικό πρόβλημα που υπάρχει είναι ότι έχουμε αποστερηθεί την εθνική κυριαρχία ή μέρος της εθνικής μας κυριαρχίας σε ό,τι αφορά την άσκηση της οικονομικής και δημοσιονομικής πολιτικής» (Ιούνιος 2016) και «Και το ταμείο κατά μία έννοια αποτελεί μία de facto μείωση της εθνικής κυριαρχίας. Δεν υπάρχει αμφιβολία για αυτό» (26-05-2016).

ΝΙΚΟΣ ΒΟΥΤΣΗΣ

(Πρόεδρος της Βουλής)

    (Για την αύξηση του ΦΠΑ στα νησιά): «Υπάρχει ένα είδος επιτροπείας και στη νομοθετική διαδικασία που θέτει ζήτημα Δημοκρατίας και κυριαρχίας στη χώρα» και «Το περασμένο καλοκαίρι, όταν γινόταν η διαπραγμάτευση της Συμφωνίας, υπήρχε μια ιδιαίτερη εμμονή από πλευράς των θεσμών, για την εξομοίωση του ΦΠΑ σε όλα τα νησιά. Εμμονή, που, καταρχήν, αντιβαίνει με τη ρητή διατύπωση του άρθρου 106 του Συντάγματος, που προνοεί για να λαμβάνεται μέριμνα για την ιδιαιτερότητα των παραμεθόριων και νησιωτικών περιοχών, κυρίως, όμως, οφείλεται -εξ όσων είχαμε αντιληφθεί από τότε κιόλας- στην προσπάθεια ορισμένων κύκλων να μειωθεί η οικονομική ανταγωνιστικότητα και στο επίπεδο του τουρισμού, κι όχι μόνο των νησιών μας, έναντι άλλων ευρωπαϊκών περιοχών» (26-05-2016).

Αυτή, ωστόσο, η ευθεία – κατάφωρη παραβίαση του Συντάγματος, συνεπάγεται την ακυρότητα όλων όσων ψηφίσθηκαν και θα ψηφισθούν στη Βουλή μετά το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου 2015, κατ’εφαρμογή της νέας συμφωνίας της χώρας με τους δανειστές (3ο μνημόνιο). Τα δε Δικαστήρια οφείλουν να μην εφαρμόζουν τους συγκεκριμένους νόμους, ως απολύτως αντισυνταγματικά. Τέλος, όσοι ψήφισαν αυτή τη συμφωνία, αλλά και όσοι ψηφίσουν τους εφαρμοστικούς νόμους, πρέπει να λογοδοτήσουν (άρθρο 120 παρ. 2 και 3 του Συντάγματος).

Κατόπιν όλων των προαναφερθέντων, αποτελεί ευχή όλων να προκύψει το συντομότερο δυνατό, με τη βούληση του ελληνικού λαού, μία πατριωτική και δημοκρατική κυβέρνηση, η οποία θα τηρήσει το Σύνταγμα και τους νόμους, προς όφελος του ελληνικού λαού και της χώρας.  Επισημαίνω, ότι στη Βρετανία, στην οποία διεξήχθη ένα επίσης σοβαρό δημοψήφισμα, με το οποίο θα κρινόταν η παραμονή ή η αποχώρηση της Βρετανίας από την Ευρωπαϊκή Ένωση, με αφορμή το οποίο υπήρξε μία επίσης λυσσώδης προπαγάνδα υπέρ της παραμονής, με επίσης πρωτοφανή κατατρομοκράτηση του βρετανικού λαού, το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος ήταν υπέρ της αποχώρησης της Βρετανίας από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Ωστόσο, ενώ αυτό το αποτέλεσμα θα είχε αρχικώς σοβαρές οικονομικές και κοινωνικές συνέπειες για τον βρετανικό λαό (με προοπτική όμως σταδιακής ανάταξης), ενώ δεν ήταν πολύ μεγάλη η διαφορά μεταξύ των υποστηρικτικών της παραμονής της στην Ε.Ε. (σε αντίθεση με τη διαφορά στο δημοψήφισμα στην Ελλάδα, όπου η υπεροχή του «ΟΧΙ» ήταν συντριπτική) και ενώ, σε αντίθεση με το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος στην Ελλάδα, το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος στη Βρετανία δεν ήταν νομικά δεσμευτικό, ωστόσο η νέα Βρετανίδα πρωθυπουργός, Τερέσα Μέϊ, η οποία, σημειωτέον, ήταν υπέρ της παραμονής της Βρετανίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, δήλωσε ευθέως, ότι θα σεβαστεί το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος και ότι «Brexit  σημαίνει Brexit». Ήδη κίνησε και επισήμως τη σχετική διαδικασία αποχώρησης της Βρετανίας. Αυτή είναι η τραγική σύγκριση του πολιτικού προσωπικού της Ελλάδας με το πολιτικό προσωπικό χωρών, όπως της Βρετανίας.

Σ’ό,τι δε αφορά στο απαράδεκτο και πρωτοφανές επιχείρημα της κυβέρνησης, ότι ο ελληνικός λαός ενέκρινε εκ των υστέρων, με το αποτέλεσμα των εκλογών της 20ης Σεπτεμβρίου του 2015, την εφαρμογή του μνημονίου, επισημαίνω τα εξής:

1) Το αποτέλεσμα ενός δημοψηφίσματος δύναται νομικά να αναιρεθεί μόνο με αντίθετο αποτέλεσμα νέου δημοψηφίσματος.

2) Οι εκλογές του Σεπτεμβρίου 2015, προκηρύχθηκαν, αφού προηγουμένως η κυβέρνηση και οι βουλευτές των μνημονιακών κομμάτων δέσμευσαν τη χώρα τον Αύγουστο του 2015, οδηγώντας στην απογοήτευση και στην αποχή περί τους 800.000 συμπολίτες μας.

3) Τόσο τα κυβερνητικά κόμματα (ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ), όσο και τα μνημονιακά κόμματα που υπερψήφισαν το σχέδιο της συμφωνίας, δεν περιείχαν στα προεκλογικά προγράμματά τους τις προβλέψεις – δεσμεύσεις του τρίτου μνημονίου, καίτοι αυτό καλούντο και επρόκειτο να εφαρμόσουν. Ως εκ τούτου, οι πολίτες δεν γνώριζαν καν το περιεχόμενο του τρίτου μνημονίου. Υπενθυμίζω και τις εξαγγελίες του ΣΥΡΙΖΑ περί παράλληλου προγράμματος.

4)  Ο ίδιος ο τότε αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας, Ε. Μεϊμαράκης, παραδέχθηκε σε πρόσφατη συνέντευξή του, ότι ο λαός είχε πλήρη άγνοια για τις προβλέψεις του τρίτου μνημονίου, όταν κλήθηκε στις κάλπες τον Σεπτέμβριο του 2015. Παραδέχθηκε, επίσης, ότι οι τότε εκλογές προκηρύχθηκαν γρήγορα, ακριβώς για να μην προλάβει να ενημερωθεί ο ελληνικός λαός για το περιεχόμενο του τρίτου μνημονίου και να μην συνειδητοποιήσει τη σκληρότητα των μέτρων (αυτό συνέβη πολύ αργότερα). Συγκεκριμένα, δήλωσε τα εξής αυτονόητα, αναφερόμενος στον πρωθυπουργό, Α. Τσίπρα, στον τρίτο μνημόνιο και στις πρόωρες εκλογές του Σεπτεμβρίου 2015: «Θα έπρεπε να αφήσει, τουλάχιστον, ένα εξάμηνο να καταλάβουν οι πολίτες τί έχει ψηφίσει και μετά να πάρει την έγκριση. Όχι 15 Αυγούστου να το ψηφίσει και 25 να διαλύσει τη Βουλή και οι πολίτες που κάνουν μπάνια να ρθουν σε 10 μέρες να του πουν ‘ναι προχώρα’, που δεν έχουν καταλάβει τί γίνεται. Διότι, προσέξτε, μέχρι τότε δεν έχει πάρει κανένα φορολογικό μέτρο, δεν είχε κάνει καμία μείωση σύνταξης και μισθών, λέει ότι θα τα καταργήσει όλα. Οι πολίτες είναι μία χαρά στη θάλασσα και τους λέει ‘ελάτε τώρα να μου εγκρίνετε τη συμφωνία’. Ενώ, προσέξτε, εμείς, όταν αναλάβαμε, η συμφωνία ήταν ήδη στο τραπέζι, οι πολίτες γνώριζαν τις δυσκολίες. Και γι’αυτό θα σας πω και το εξής: Κατέρρευσε δημοσκοπικά ο κος Τσίπρας αμέσως μετά το Σεπτέμβριο και τη συμφωνία. Ήδη από τις αρχές Γενάρη η ΝΔ, δημοσκοπικά, ήταν πρώτη».

Ολοκληρώνοντας, επισημαίνω, ότι το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος συνιστά πλέον τον απόλυτο εφιάλτη για όλους όσους ψήφισαν το τρίτο μνημόνιο και τα προαπαιτούμενά του, καθώς και για τους δανειστές της χώρας. Παράλληλα, αποτελεί ένα από τα μεγάλα όπλα της χώρας και του λαού μας στην προσπάθεια αποτίναξης του εξωτερικού και του εσωτερικού ζυγού, εφόσον αναδειχθεί μία κατάλληλη – πατριωτική κυβέρνηση.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΣΧΕΤΙΚΑ:

1) Το αναίμακτο πραξικόπημα του Ιουλίου 2015 με τη συνδρομή όλου του πολιτικού συστήματος. Πως οι Μεϊμαράκης και Θεοδωράκης, περιγράφουν την παραβίαση της συνταγματικής νομιμότητας και της λαϊκής βούλησης

2) Ο Ε. Βενιζέλος παραδέχεται την παραβίαση του Συντάγματος μετά την 5η Ιουλίου 2015. Άρχισε η μετάθεση ευθυνών ενόψει δυσμενών εξελίξεων για τη χώρα.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s