Ο πόλεμος προ των πυλών (ante portas). Πέντε αιτίες, που οδηγούν στην αναπόφευκτη πολεμική σύγκρουση Ελλάδας – Τουρκίας και όσα πρέπει να πράξει επειγόντως η Ελλάδα (του Δημήτρη Κλούρα) – Τρίτο μέρος

Δημοσιεύουμε το τρίτο μέρος (προτελευταίο) της ανάλυσης του Δημήτρη Κλούρα (δικηγόρου, πρώην Γενικού Γραμματέα Δημόσιας Περιουσίας στο Υπουργείο Οικονομικών). Όπως έχουμε αναφέρει και στη δημοσίευση των δύο πρώτων μερών της ανάλυσης, έχει επιλεγεί, λόγω της μεγάλης έκτασής της, η τμηματική δημοσίευσή της. Μετά το πρώτο (εδώ) και το δεύτερο μέρος (εδώ), δημοσιεύουμε σήμερα και το τρίτο μέρος (προτελευταίο), με το οποίο ολοκληρώνεται η παράθεση και η ανάλυση των πέντε λόγων – αιτίων, που, κατά τον Δημήτρη Κλούρα, οδηγούν στην πολεμική σύγκρουση Ελλάδας και Τουρκίας, με τα μέχρι σήμερα δεδομένα. Θα ακολουθήσει άλλο ένα μέρος (το τελευταίο). Επαναλαμβάνουμε, ότι πρόκειται για ανάλυση που συνιστά και κραυγή αφύπνισης ενόψει των επερχομένων δεινών, προτείνοντας στο τέλος (στο τέταρτο μέρος) άμεσες ενέργειες στοιχειώδους αντιμετώπισης του κινδύνου εκ μέρους της Ελλάδας και των απανταχού Ελλήνων. Αξίζει να τη διαβάσετε στο σύνολό της για να συνειδητοποιήσετε τί έχει συμβεί, τί συμβαίνει και τί πρόκειται, με μεγάλη πιθανότητα, να συμβεί. Ήδη όσα αναφέρονται στα προηγούμενα δημοσιευμένα μέρη διαρκώς επιβεβαιώνονται (π.χ. δείτε εδώ, εδώ και εδώ ως προς τη μόνιμα φιλότουρκη στάση των Γερμανών).

 

Του Δημήτρη Κλούρα, δικηγόρου, πρώην Γενικού Γραμματέα Δημόσιας Περιουσίας στο Υπουργείο Οικονομικών

Συνέχεια του δεύτερου μέρους

 

Τρίτη αιτία πολέμου: Η σύγκρουση Ελλάδας και Τουρκίας του Ερντογάν αποτελεί στρατηγική επιδίωξη των ΗΠΑ, ως μοναδική πλέον επιλογή για την ανατροπή του σε σύντομο χρονικό διάστημα

 

Για όσους παρακολουθούσαν εξαρχής την πολιτική συμπεριφορά του Ερντογάν έναντι των ΗΠΑ από τότε δηλαδή που ανέλαβε την ηγεσία στην Τουρκία (2003), αλλά και για όσους είχαν διαβάσει το βιβλίο του καθοδηγητή του σε θέματα εξωτερικής πολιτικής, Αχμέντ Νταβούτογλου, ήταν κοινός τόπος, ότι η αντιαμερικανική και αντιδυτική πολιτική του, η οποία κλιμακωνόταν σταδιακά, θα οδηγούσε, με μαθηματική ακρίβεια, σε πλήρη ρήξη με τις ΗΠΑ και τους νατοϊκούς συμμάχους της. Οι αμερικανικές κυβερνήσεις και ιδίως αυτή του Ομπάμα προσπάθησαν ανεπιτυχώς μέχρι σήμερα να επαναφέρουν την Τουρκία του Ερντογάν στη δυτικόστροφη και φιλοαμερικανική γραμμή του παρελθόντος, όταν οι τουρκικές κυβερνήσεις αποτελούντο από ακραιφνείς Κεμαλιστές, οι οποίοι κυριαρχούσαν, τόσο στο στράτευμα, όσο και στον διοικητικό μηχανισμό της χώρας, και δίωκαν οτιδήποτε ισλαμιστικό στον κρατικό μηχανισμό και στο στρατό (π.χ. απαγόρευση μαντίλας, ισλαμιστικής προπαγάνδας, κλπ).

Ωστόσο, ο Ερντογάν, ως ακραίος ισλαμιστής, άρχισε τη σταδιακή αποκαθήλωση του κεμαλικού καθεστώτος, το οποίο ήταν δυτικόστροφο – κοσμικό και αμερικανόφιλο, προωθώντας την ισλαμιστική ατζέντα του. Οτιδήποτε είχε σχέση με τον κεμαλισμό έπρεπε να αντικατασταθεί από τον νεοοθωμανισμό του Ερντογάν και του επιτελείου του, δηλαδή από ένα ακραίο – σωβινιστικό ισλαμισμό (ισλαμοφασισμό), που αποσκοπούσε στην αναγέννηση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και του ισλαμικού χαλιφάτου. Πλην όμως, η συγκεκριμένη πορεία της Τουρκίας του Ερντογάν την έφερνε και τη φέρνει σε μετωπική σύγκρουση με τους κεμαλιστές, αλλά και με τα αμερικανικά, «δυτικά» και ισραηλινά συμφέροντα στην ευρύτερη περιοχή των Βαλκανίων, της Μέσης Ανατολής, του Καυκάσου και της Ανατολικής Μεσογείου.

Ανώτατοι και ανώτεροι κεμαλιστές στρατιωτικοί, με πιθανή προτροπή ή ανοχή των Αμερικανών, επιδίωξαν εξαρχής την ανατροπή του Ερντογάν και την επαναφορά των φιλοαμερικανών κεμαλιστών στην εξουσία. Τότε ήταν που αποκαλύφθηκε η «Επιχείρηση Βαριοπούλα», η οποία προέβλεπε μία εκτεταμένη προβοκάτσια, που θα προκαλούσε τη στρατιωτική σύγκρουση μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, με απώτερο στόχο την αποσταθεροποίηση της κυβέρνησης του Ερντογάν και την τελική ανατροπή της, με την ταυτόχρονη επάνοδο των κεμαλιστών στην εξουσία. Το σχέδιο αυτό αποκαλύφθηκε και ακυρώθηκε στην πράξη. Δεκάδες μάλιστα στρατιωτικοί συνελήφθησαν και καταδικάσθηκαν. Απ’ ό,τι φαίνεται, όμως, οι προσπάθειες ανατροπής του Ερντογάν από κεμαλιστές και Αμερικανούς δεν εγκαταλείφθηκαν. Μία τέτοια απόπειρα φαίνεται, ότι ήταν και το αποτυχημένο πραξικόπημα, το οποίο εκδηλώθηκε στις 16 Ιουλίου του 2016. Το εν λόγω πραξικόπημα πιθανότατα οργανώθηκε από το «βαθύ κράτος» της Αμερικής, δηλαδή την περιβόητη ακραία πτέρυγα των «γερακιών» στην κρατική διοίκηση των ΗΠΑ (ποιος είπε, ότι δεν υπάρχει και εκεί «βαθύ κράτος»;), σε συνεργασία με κεμαλιστές ανώτατους και ανώτερους Τούρκους αξιωματικούς, αλλά και οπαδούς του ισλαμιστή ιερέα, πρώην ιμάμη και πρώην πνευματικού καθοδηγητή του Ερντογάν, Φετουλάχ Γκιουλέν, ο οποίος διαβιεί, υπό την προστασία των Αμερικανών, στις ΗΠΑ. Σύμφωνα, λοιπόν, με δημοσιευμένες πληροφορίες και αναλύσεις, το κυοφορούμενο πραξικόπημα φέρεται να αποκαλύφθηκε στον Ερντογάν από τους Ρώσους και ο Ερντογάν, έχοντας κατάλληλα προετοιμαστεί, το άφησε να εξελιχθεί, προκειμένου να το χρησιμοποιήσει, ως αφορμή για την τελική εκκαθάριση των αντιπάλων του, αλλά και για τη συγκέντρωση υπερεξουσιών στα χέρια του.

Το αποτυχημένο πραξικόπημα του Ιουλίου του 2016, για το οποίο ο Ερντογάν ευθέως κατηγόρησε και κατηγορεί τις ΗΠΑ, ως ενορχηστρωτή, επιτάχυνε την απομάκρυνση της Τουρκίας από τη Δύση, ενίσχυσε τον αντιαμερικανισμό του καθεστώτος, αλλά και έφερε πιο κοντά την Τουρκία με τη Ρωσία και το Ιράν. Ακολούθησε η σύμπραξη της Τουρκίας με τη Ρωσία και το Ιράν στη Συρία, αλλά και η παραγγελία από την Τουρκία του ρωσικού αντιαεροπορικού συστήματος S-400. Η κατάσταση ξέφυγε πλέον ολοσχερώς από τον έλεγχο των Αμερικανών, οι οποίοι, επιδιώκουν, ανεπιτυχώς μέχρι σήμερα, κάτι πολύ δύσκολο, δηλαδή την επαναφορά της Τουρκίας στη φιλοαμερικανική και φιλοισραηλινή γραμμή, δια της εκπαραθύρωσης, με κάθε τρόπο, του Ερντογάν. Θέλουν διακαώς την Τουρκία στο νατοϊκό στρατόπεδο, αλλά δεν θέλουν τον Ερντογάν. Πλην όμως, ο Ερντογάν αποδεικνύεται «σκληρό καρύδι».

Όλα δείχνουν, ότι οι Αμερικανοί έχουν προτάξει πλέον και προωθούν ένα εναλλακτικό σχέδιο εξωτερικής αποσταθεροποίησης του καθεστώτος του Ερντογάν, δεδομένου, ότι οι εσωτερικοί σύμμαχοί τους στην Τουρκία, ήτοι οι κεμαλιστές, οι γκιουλενιστές και οι Κούρδοι της Τουρκίας έχουν αποδυναμωθεί – «ξεδοντιαστεί» από το καθεστώς του Ερντογάν με συνεχείς δικαστικές και διοικητικές διώξεις, αλλά και με ανηλεείς στρατιωτικές και αστυνομικές επιχειρήσεις. Ακόμη και οι πρόσφατες προσπάθειες της αντιπολίτευσης να συνενωθεί και να προτείνει έναν κοινό υποψήφιο για τις επερχόμενες πρόωρες εκλογές του Ιουνίου 2018, ως αντίπαλο του Ερντογάν, έχουν, μέχρι στιγμής, αποτύχει.

Αυτό, λοιπόν, το εναλλακτικό σχέδιο των Αμερικανών για εξωτερική αποσταθεροποίηση του καθεστώτος Ερντογάν, με παράλληλη συνέργεια των εσωτερικών συμμάχων τους, η οποία θα απαιτηθεί σε δεύτερο χρόνο, περιλαμβάνει τρεις παράλληλα επιδιωκόμενους επιμέρους σχεδιασμούς. Ο πρώτος είναι η ενίσχυση του κουρδικού στοιχείου της Συρίας και του Ιράκ, ο δεύτερος είναι η οικονομική αποδυνάμωση της Τουρκίας, προκειμένου να προκληθεί λαϊκή δυσαρέσκεια (χαρακτηριστικές είναι οι πρόσφατες υποβαθμίσεις της τουρκικής οικονομίας από τους διεθνείς οίκους) και ο τρίτος είναι η πρόκληση πολεμικής σύρραξης μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, έστω και σύντομης διάρκειας, η οποία θα επιδιωχθεί να λειτουργήσει αποσταθεροποιητικά για το καθεστώς του Ερντογάν και εν γένει για την Τουρκία, η οποία θα μετατραπεί σε γεωπολιτικό προτεκτοράτο των ΗΠΑ. Στην τελευταία μάλιστα περίπτωση, ο στόχος για τους Αμερικανούς θα είναι διπλός, δηλαδή θα περιλαμβάνει και την αποδυνάμωση του ρόλου της Γερμανίας στην Ελλάδα, με τη συνακόλουθη πλήρη επικράτηση του αμερικανικού παράγοντα σε Ελλάδα και Τουρκία, ενόψει μίας επικείμενης σύγκρουσης των ΗΠΑ με τη Ρωσία.

Ο χρονικός ορίζοντας των ενεργειών των ΗΠΑ και των συμμάχων τους για ανατροπή του Ερντογάν είχε ορίζοντα τις προγραμματισμένες προεδρικές εκλογές του Νοεμβρίου του 2019. Μέχρι τότε, η αμερικανική πλευρά πίστευε, ότι ο σχεδιασμός της θα μπορούσε να αποδώσει καρπούς, ήτοι, στην καλύτερη περίπτωση, να ανατραπεί διά της μη επανεκλογής του, λόγω της αναμενόμενης φθοράς του και από τη δυσαρέσκεια, που θα έχει προκληθεί στον τουρκικό λαό προς τον Ερντογάν, τόσο από την επιδείνωση της οικονομικής κατάστασης της χώρας, όσο και από την ανασφάλεια, που θα δημιουργούσε η επιθετική δράση των Κούρδων της Συρίας και του Ιράκ (YPG), σε συνεργασία με τους Κούρδους της Τουρκίας (PKK).

Πλην όμως, ο Ερντογάν, για μία ακόμη φορά, απέδειξε, ότι είναι «μεγάλος παίχτης» στη διεθνή σκακιέρα και «πολύ σκληρός για να πεθάνει». Συγκεκριμένα, αιφνιδιάζοντας τους πάντες, προκήρυξε πρόωρες εκλογές για τον προσεχή Ιούνιο του 2018 (δείτε εδώ), μειώνοντας το επικίνδυνο γι’ αυτόν διάστημα, ως προς το ζήτημα της επανεκλογής του, στους δύο μόνο μήνες από τους 19 μήνες! Το έπραξε μάλιστα αυτό χωρίς να φαίνεται, ότι το επιθυμεί ο ίδιος, αλλά ο πολιτικός σύμμαχός του, ο Ντεβλέτ Μπαχτσελί, αρχηγός του «Κόμματος Εθνικιστικής Δράσης της Τουρκίας» («γκρίζων λύκων»), στην επιθυμία του οποίου απλώς εμφανίστηκε, ότι συναίνεσε. Με αυτόν τον τρόπο περιόρισε δραματικά τις επιλογές των Αμερικανών, διότι ανέτρεψε τους σχεδιασμούς τους, ως προς το χρονοδιάγραμμα που είχαν θέσει. Ανέτρεψε δηλαδή τον απαιτούμενο χρόνο για μία αποτελεσματική δράση τους σε βάρος του. Τόσο αυτός, όσο και οι νέοι «σύμμαχοί» του, δηλαδή η Ρωσία και το Ιράν, βρίσκονται πάντα ένα βήμα μπροστά από τους Αμερικανούς, οι οποίοι αποδεικνύονται, μέχρι στιγμής, απόλυτα προβλέψιμοι για τους αντιπάλους τους. Πέραν, όμως, της προαναφερθείσας αιφνιδιαστικής ενέργειας, η Τουρκία και οι νέοι «σύμμαχοί» της, Ρωσία και Ιράν, έχουν ενεργοποιήσει και άλλους μηχανισμούς ακύρωσης του εναλλακτικού σχεδίου των ΗΠΑ για ανατροπή του Ερντογάν, δηλαδή των τριών παράλληλων σχεδιασμών τους που έχω ήδη αναφέρει. Ειδικότερα:

Ο πρώτος σχεδιασμός – στόχος των ΗΠΑ, ήτοι η ενίσχυση του αποσταθεροποιητικού ρόλου του κουρδικού στοιχείου της Συρίας και του Ιράκ, έχει, προς το παρόν, αποτύχει, λόγω της ευέλικτης και πανούργας πολιτικής της Ρωσίας και του Ιράν στην περιοχή, καθιστώντας τις ΗΠΑ αναξιόπιστο σύμμαχο στα μάτια του κουρδικού στοιχείου. Συγκεκριμένα, στη μεν Συρία επέτρεψαν οι Ρώσοι τις τουρκικές επιχειρήσεις στην περιοχή της Αφρίν, την οποία ο τουρκικός στρατός κατέλαβε και εκκαθάρισε πλήρως, χωρίς την παραμικρή αντίδραση των Αμερικανών, οι οποίοι αιφνιδιάστηκαν, ενώ στο Ιράκ, το Ιράν πέτυχε, σε συνεργασία με την Τουρκία και τη Ρωσία, να διχάσει τους Κούρδους του Ιράκ, αλλά και να προωθήσει αιφνιδιαστικά ιρακινές και φιλοϊρανικές δυνάμεις στην πλούσια σε κοιτάσματα πετρελαίου περιοχή του Κιρκούκ, η οποία και απεσπάσθη τελικά από τους Κούρδους (δείτε εδώ, εδώ και εδώ). Και στις δύο περιπτώσεις οι Κούρδοι υπέστησαν δεινή ήττα, χωρίς μάλιστα οι Αμερικανοί να κατορθώσουν να αντιδράσουν και να τους προστατεύσουν. Τώρα πλέον, οι Κούρδοι βλέπουν με μεγάλη δυσπιστία τους Αμερικανούς, ιδίως μάλιστα, όταν η Τουρκία διέρρευσε τεχνηέντως την πρόταση του τέως πλέον υπουργού εξωτερικών των ΗΠΑ, Ρεξ Τίλερσον, προς τον Ερντογάν, στα πλαίσια της απόπειρας εξευμενισμού του, περί απομάκρυνσης των Κούρδων από την Μανμπίτζ (Ιεράπολη) και από την ευρύτερη περιοχή της Βόρειας Συρίας δυτικά του Ευφράτη, την οποία είχαν καταλάβει με πολύ κόπο και αίμα οι Κούρδοι της Συρίας (τελικά ο Ρεξ Τίλερσον αποπέμφθηκε από τον Πρόεδρο των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ, αλλά η ζημιά είχε ήδη γίνει). Οι Αμερικανοί δείχνουν πλέον να τα έχουν χαμένα και να ενεργούν σπασμωδικά. Ωστόσο, επιχειρούν πλέον να ανακτήσουν το χαμένο έδαφος και να αποκαταστήσουν την τρωθείσα αξιοπιστία τους.

Στο σημείο αυτό πρέπει να επισημανθεί, ότι οι ΗΠΑ έχουν ένα μεγάλο μειονέκτημα σε σχέση με την Τουρκία, τη Ρωσία και το Ιράν. Συγκεκριμένα, στις ΗΠΑ ο εκάστοτε πρόεδρος δεν είναι στην πραγματικότητα ο απόλυτος άρχων της χώρας. Αντιθέτως, στις ΗΠΑ υπάρχουν πολλά κέντρα και παράκεντρα εξουσίας (Γερουσία, Βουλή των Αντιπροσώπων, κλπ), αλλά και τα περίφημα λόμπι, που προωθούν συμφέροντα πολιτικά και οικονομικά διαφόρων παραγόντων, ακόμη και άλλων χωρών, συμπεριλαμβανομένων και εχθρικών προς τις ΗΠΑ. Μία τέτοια χαρακτηριστική και μάλιστα πολύ πρόσφατη περίπτωση ήταν αυτή του πρώην στρατηγού και λομπίστα Μάικλ Φλιν, ο οποίος διορίστηκε σύμβουλος του Προέδρου των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ σε θέματα εθνικής ασφάλειας, αλλά στη συνέχεια απεπέμφθη, διότι απεδείχθη, ότι χρηματιζόταν από την τουρκική κυβέρνηση του Ερντογάν, προκειμένου να προωθεί τα συμφέροντά της στις ΗΠΑ (δείτε εδώ και εδώ)! Είναι, λοιπόν, τέτοια η δομή του πολιτικού συστήματος των ΗΠΑ, καθώς και η έλλειψη στεγανών, ώστε να είναι δυσχερής η εξασφάλιση της ορθότητας, αλλά και της ταχύτητας, στη λήψη κρίσιμων αποφάσεων. Σε αντίθεση με τις ΗΠΑ, οι αυταρχικές ή πιο συγκεντρωτικές ηγεσίες της Τουρκίας, της Ρωσίας και του Ιράν έχουν την ευχέρεια της ταχύτητας στη λήψη αποφάσεων, αλλά και στην εν γένει εξασφάλιση μεγαλύτερων στεγανών.

Ο δεύτερος σχεδιασμός – στόχος των ΗΠΑ, ήτοι η ανατροπή του Ερντογάν, μέσω ενός οικονομικού πολέμου (δείτε εδώ), που θα επιδεινώσει την οικονομική κατάσταση της Τουρκίας και θα αυξήσει τη λαϊκή δυσαρέσκεια σε βάρος του, το μεν δείχνει να μην έχει τα άμεσα αποτελέσματα, τα οποία επιθυμούν οι Αμερικανοί και οι σύμμαχοί τους (η Τουρκία συνεχίζει να επιτυγχάνει υψηλότατους ρυθμούς ανάπτυξης), το δε ο Ερντογάν αιφνιδίασε εκ νέου, τόσο με την προκήρυξη πρόωρων εκλογών (δείτε εδώ και εδώ), όσο και με την ενέργειά του να αυξήσει δραστικά τα αποθέματα της χώρας του σε χρυσό, με πρόθεση να αποπληρώνει τα δάνεια της σε χρυσό, αλλά και να κυκλοφορήσει στην αγορά χρυσές τουρκικές λίρες, προκειμένου να αντιμετωπίσει το νομισματικό πόλεμο, που έχει κηρυχθεί σε βάρος του (δείτε εδώ, εδώ, εδώ και εδώ). Παράλληλα σχεδιάζει τη συμμετοχή του στο «Σύμφωνο της Σανγκάης», όπου κυριαρχούν η Ρωσία και η Κίνα, προκειμένου να απεξαρτηθεί από το δολάριο και, δευτερευόντως, το ευρώ (δείτε εδώ και εδώ). Σε κάθε περίπτωση, η Τουρκία του Ερντογάν, ναι μεν αντιμετωπίζει τρομερές δυσχέρειες από αυτόν τον κηρυγμένο οικονομικό πόλεμο σε βάρος της, αλλά επιδεικνύει ακόμη αξιοσημείωτες αντοχές, κερδίζοντας πολύτιμο χρόνο. Τις αντοχές της Τουρκίας, στηρίζουν για ευνοήτους λόγους οι νέοι «σύμμαχοί» της, Ρωσία και Ιράν, καθώς και το Κατάρ. Ιδίως το Ιράν και το Κατάρ ενισχύουν την Τουρκία με ποσότητες χρυσού έναντι μικρού ή και ευτελούς τιμήματος (ιδίως το Κατάρ).

Από τα προαναφερθέντα προκύπτει, ότι  ο τρίτος σχεδιασμός – στόχος των ΗΠΑ για ανατροπή του Ερντογάν, ήτοι η πρόκληση, έστω και σύντομης πολεμικής σύρραξης μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, φαντάζει πλέον μονόδρομος για την αμερικανική κυβέρνηση, η οποία βιάζεται για άμεσα αποτελέσματα ενόψει των ραγδαίων – κοσμογονικών εξελίξεων που επίκεινται στην ευρύτερη περιοχή (άμεσος κίνδυνος σύγκρουσης Ισραήλ – Ιράν). Η ενεργοποίηση του τρίτου σκέλους του σχεδίου των ΗΠΑ, προωθείται ολοταχώς με δύο τρόπους:

Ο αρχηγός της αξιωματικής (κεμαλικής) αντιπολίτευσης

Ο πρώτος τρόπος είναι η δημιουργία ασφυκτικής πολιτικής πίεσης στον Ερντογάν, μέσω της κεμαλικής αντιπολίτευσης, με την οποία οι Αμερικανοί διατηρούν προνομιακές σχέσεις, ήτοι μέσω του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης CHP, με ηγέτη τον Κιλιντσάρογλου. Συγκεκριμένα, η κεμαλική αντιπολίτευση, για πρώτη φορά (δεν μας είχε συνηθίσει σε τέτοια ρητορεία και σε τέτοιους ισχυρισμούς στο παρελθόν), υπερακοντίζει σε επιθετικότητα και εθνικιστική ρητορεία σε βάρος της Ελλάδας, κατηγορώντας τον Ερντογάν και το κόμμα του για ενδοτισμό έναντι της Ελλάδας, την οποία εμφανίζει να έχει καταλάβει 18 νησιά στο Αιγαίο (δείτε εδώ). Μάλιστα, ο ηγέτης της αξιωματικής αντιπολίτευσης, σε ένα κρεσέντο επιθετικότητας και εθνικιστικού παροξυσμού, δεσμεύτηκε δημοσίως, ότι, εάν αυτός εκλεγεί Πρόεδρος αντί του Ερντογάν, θα κηρύξει άμεσα τον πόλεμο στην Ελλάδα και θα επιχειρήσει να ανακαταλάβει τα δήθεν παρανόμως κατεχόμενα από τους Έλληνες νησιά του Αιγαίου (δείτε εδώ). Με αυτόν τον τρόπο η κεμαλική και αμερικανοκίνητη αξιωματική αντιπολίτευση επιχειρεί να ασκήσει έντονη πολιτική πίεση στον Ερντογάν και στο κόμμα του, ενόψει των επικείμενων προεδρικών εκλογών στην Τουρκία και να τον εξωθήσει σε πολεμική σύρραξη με την Ελλάδα, προκειμένου να μην φανεί ενδοτικός και να επιτύχει την επανεκλογή του στην προεδρία της Τουρκίας. Εάν, λοιπόν, ο Ερντογάν διαπιστώσει από τις μυστικές δημοσκοπήσεις, που διενεργούνται για λογαριασμό του, ότι δεν πρόκειται να επανεκλεγεί, ακόμη και με μία ενδεχόμενη νοθεία, τότε, είναι πολύ πιθανό, να επιδιώξει την πολεμική σύρραξη με την Ελλάδα πριν τις εκλογές του Ιουνίου ή να ακυρώσει την προκήρυξή τους, εκμεταλλευόμενος σχετικό αίτημα της αντιπολίτευσης (δείτε εδώ), και να προβεί στη συνέχεια (ενδεχομένως όχι άμεσα, αλλά σε λίγους μήνες) σε επιθετικές ενέργειες σε βάρος της Ελλάδας. Είναι τέτοια η εθνικιστική φρενίτιδα που έχει καλλιεργήσει το τελευταίο χρονικό διάστημα ο Ερντογάν και το συμμαχικό του εθνικιστικό κόμμα του Ντεβλέτ Μπαχτσελί, το οποίο κλίμα ενισχύει τεχνηέντως η κεμαλική και συνάμα αμερικανόφιλη αντιπολίτευση, ώστε ο Ερντογάν να έχει αυτοπαγιδευτεί.

Ο Αμερικανός πρεσβευτής στην Ελλάδα Τζέφρυ Πάιατ

Ο δεύτερος τρόπος είναι η μετάθεση και έλευση στην Ελλάδα, τον Σεπτέμβριο του 2016, του Τζέφρυ Πάιατ, ως πρεσβευτή των ΗΠΑ, λίγους μόνο μήνες μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα στην Τουρκία του Ιουλίου του ιδίου έτους (η χρονική στιγμή της ελεύσεώς του εκτιμώ, ότι μόνο τυχαία δεν ήταν). Ο πρέσβης Τζέφρυ Πάϊατ δεν είναι ένας τυχαίος διπλωμάτης, αλλά ένας διπλωμάτης ειδικών αποστολών, ο οποίος, πριν την έλευσή του στην Ελλάδα, υπηρετούσε στην Πρεσβεία των ΗΠΑ στην Ουκρανία (2010-2013), δηλαδή την περίοδο που προκλήθηκε η εξέγερση σε βάρος του φιλορώσου Ουκρανού ηγέτη Γιανουκόβιτς (2013), ο οποίος και αποκαθηλώθηκε τελικά. Ακολούθησε ένας ιδιότυπος εμφύλιος πόλεμος, ο οποίος τείνει να εξελιχθεί σε ανοιχτή πολεμική σύγκρουση μεταξύ Ουκρανίας και Ρωσίας. Μία σύγκρουση που εξυπηρετεί απόλυτα τα συμφέροντα των ΗΠΑ σε βάρος της Ρωσίας (πόλεμος δια αντιπροσώπων), αφού έχει μεταφέρει τον πόλεμο στην αυλή της Ρωσίας. Αυτός δε ο πόλεμος κρατά τη Ρωσία απασχολημένη και την αποδυναμώνει, χωρίς το παραμικρό κόστος για τις ΗΠΑ και τους νατοϊκούς συμμάχους της. Αφού, λοιπόν, όπως προκύπτει, ο Τζέφρυ Πάϊατ εκτέλεσε με απόλυτη επιτυχία το έργο, που φέρεται να του ανατέθηκε στην Ουκρανία, μετατέθηκε στην Ελλάδα, όπου έκτοτε αναπτύσσει έντονη δραστηριότητα, τόσο με συχνές συνεντεύξεις, στις οποίες διαρκώς προβλέπει μία σύγκρουση μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας (δείτε εδώ, εδώ και εδώ), όσο και επισκεπτόμενος τακτικά το Υπουργείο Άμυνας, αλλά ακόμη και στρατιωτικές βάσεις στην Ελλάδα, ως να αποτελεί έναν άτυπο Υπουργό Εθνικής Άμυνας ή έστω εξωτερικό σύμβουλο και συντονιστή της ελληνικής πλευράς επί αμυντικής και εξωτερικής πολιτικής (δείτε εδώ, εδώ και εδώ). Επί της δικής του θητείας έχουν αυξηθεί οι αμερικανικές βάσεις στην Ελλάδα, αλλά και έχει ενισχυθεί ο ρόλος των ήδη υπαρχόντων στην Ελλάδα (δείτε εδώ και εδώ). Υπενθυμίζω, εξάλλου, ότι συνόδευσε και τον τότε Υπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ, Ρεξ Τίλερσον, στο ταξίδι του στην Τουρκία στις αρχές του έτους, με το οποίο ο Αμερικανός ΥΠΕΞ θα επιχειρούσε, για ύστατη φορά, να μεταπείσει τον Ερντογάν και να τον επαναφέρει στη γραμμή των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ (δείτε εδώ).

Όπως και ο ίδιος ο Τζέφρυ Πάϊατ δήλωσε σε πρόσφατη συνέντευξή του στον τηλεοπτικό σταθμό ΣΚΑΪ (δείτε εδώ), επαναλαμβάνοντας αυτή τη δήλωσή του και σε άλλες συνεντεύξεις του (δείτε εδώ και εδώ), θεωρεί πολύ πιθανή μία σύγκρουση Ελλάδας και Τουρκίας, που θα ξεκινήσει από ένα «ατύχημα» («όσο έχετε αυτά τα φονικά περίπλοκα στρατιωτικά συστήματα που λειτουργούν σε κοντινή απόσταση το ένα από το άλλο υπάρχει πάντα φοβερός κίνδυνος ατυχήματος, το οποίο φυσικά θα προκαλέσει μεγάλες επιπλοκές στη σχέση σας» – δείτε εδώ). Όλοι μπορούμε να υποψιαστούμε πόσο εύκολο είναι να προκληθεί ένα τέτοιο «ατύχημα». Και στην Ουκρανία, η κρίση ξέσπασε αιφνιδιαστικά, μετατρέποντας τη χώρα σε εμπόλεμη ζώνη. Σε κάθε περίπτωση, δεν είναι τυχαίο το γεγονός, ότι ο Ρώσος πρεσβευτής στην Αθήνα, Αντρέι Μάσλοφ επιχείρησε να ρίξει τους τόνους και να απαντήσει στις κινδυνολογίες του Αμερικανού συναδέλφου του Τζέφρυ Πάιατ περί θερμού επεισοδίου, δηλώνοντας σε συνέντευξη τα εξής: «Αποκλείεται, δεν μπορώ να φανταστώ έναν πόλεμο μεταξύ δύο χωρών που είναι μέλη της Βορειατλαντικής συμμαχίας» (δείτε εδώ). Στη συνέχεια, προφανώς όχι τυχαίως, ακολούθησε δημοσίευμα της φιλοκυβερνητικής τουρκικής εφημερίδας Yeni Safak, σύμφωνα με το οποίο ενδέχεται να υπάρξει ένα «ατύχημα» – προβοκάτσια, από γκιουλενιστές, τους οποίους, ως γνωστόν, ο Ερντογάν θεωρεί αμερικανοκίνητους και οι οποίοι θα βυθίσουν ένα ελληνικό πολεμικό πλοίο, προκειμένου να προκληθεί ελληνοτουρκικός πόλεμος, στον οποίο θα πάρει το μέρος της Ελλάδας μία συμμαχία των ΗΠΑ και κρατών της Ευρωπαϊκής Ένωσης (δείτε εδώ). Επικαλείται δηλαδή έναν σχεδιασμό αντίστοιχο με αυτόν της «Επιχείρησης Βαριοπούλα», που θα έχει τον ίδιο αντικειμενικό σκοπό: την αποσταθεροποίηση και ανατροπή του Ερντογάν. Η εφημερίδα είναι προφανές, ότι εκφράζει τις πάγιες φοβίες του καθεστώτος του Ερντογάν, ως προς το ρόλο των Αμερικανών ιδίως ενόψει των επικείμενων προεδρικών εκλογών. Σε επίρρωση του παραπάνω φόβου του Ερντογάν και του καθεστώτος του, ακολούθησαν οι πρωτοφανείς δηλώσεις του Γάλλου Προέδρου Μακρόν περί υποστήριξης της Ελλάδας σε περίπτωση που αυτή δεχθεί επίθεση από την Τουρκία (δείτε εδώ), αλλά και το ηχηρό ψήφισμα υπέρ της Ελλάδας και σε βάρος της Τουρκίας από το ευρωπαϊκό κοινοβούλιο (δείτε εδώ). Παράλληλα, πλείστες χώρες της ευρωπαϊκής ένωσης επιτίθενται, με διάφορους πολιτικοδιπλωματικούς τρόπους στο καθεστώς του Ερντογάν (δείτε εδώ και εδώ).

Σ’ αυτά τα πλαίσια ο Ερντογάν, δεδομένου και του γεγονότος, ότι τον προσεχή Ιούνιο του 2018 θα διεξαχθούν, εκτός απροόπτου, οι προεδρικές εκλογές στην Τουρκία, επιχείρησε σε συνέντευξή του να ρίξει απότομα τους επιθετικούς τόνους σε βάρος της Ελλάδας, τείνοντας υποκριτικά προς αυτήν χείρα φιλίας και ειρήνης (δείτε εδώ«Εμείς δεν επιθυμούμε να ανέβει το θερμόμετρο στο Αιγαίο. …. Βλέπουμε την Ελλάδα ως γείτονά μας. Ακόμα και αν υπάρχουν ορισμένα προβλήματα, θέλουμε να τα ξεπεράσουμε. Να καθίσουμε στο τραπέζι και να τα αφήσουμε πίσω. … Γιατί να επισκιάζουμε και να κηλιδώνουμε την ειρήνη; Χρειαζόμαστε ειρήνη στον κόσμο. Πόσο μάλλον που η ειρήνη μας με την Ελλάδα δεν μοιάζει με καμία άλλη. …. Για πολλά χρόνια ο αριθμός των Ρωμιών πολιτών μας στη χώρα μας δεν ήταν μικρός. Υπήρχαν δεκάδες χιλιάδες, εκατοντάδες χιλιάδες. Όμως δυστυχώς, λόγω των λαθών που έγιναν και στη χώρα μας, οι ρωμιοί πολίτες μας πήγαν στην Ελλάδα. Κι εμείς κάνουμε λάθη και πρέπει να τα βλέπουμε. …. Ο Τσίπρας είναι ένας νέος και δυναμικός πρωθυπουργός, επιθυμεί νέα βήματα. Στην τελευταία μου επίσκεψη είδα, ότι και ο πρόεδρος κινείται στο ίδιο κλίμα. Να αφήσουμε τις διαμάχες: “Εσύ πήρες περισσότερα, εμείς δώσαμε λιγότερα”»). Είναι, λοιπόν, προφανές, ότι, τόσο οι Τούρκοι, όσο και οι Ρώσοι, έχουν αντιληφθεί την πρόθεση των ΗΠΑ να προκαλέσουν μία πολεμική σύγκρουση μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, προκειμένου να αποσταθεροποιήσουν το καθεστώς του Ερντογάν, να αποδυναμώσουν την Τουρκία και να τη μετατρέψουν σ’ ένα αμερικανικό προτεκτοράτο.

Σε κάθε περίπτωση, το πρόσφατο και πολύ περίεργο, ως προς τις συνθήκες που συνέβη, περιστατικό με τον παρ’ ολίγον εμβολισμό της κανονιοφόρου «ΑΡΜΑΤΩΛΟΣ» από τουρκικό εμπορικό πλοίο, χωρίς μάλιστα να αντιδράσουν άμεσα, ως όφειλαν και είχαν την ευχέρεια, ο κυβερνήτης και οι λοιποί αξιωματικοί του ελληνικού πολεμικού πλοίου (δείτε εδώ), θυμίζει πολύ το προαναφερθέν και προηγηθέν του συμβάντος αυτού δημοσίευμα της φιλοκυβερνητικής τουρκικής εφημερίδας Yeni Safak περί ενδεχόμενης προβοκάτσιας των αμερικανοκίνητων γκιουλενιστών με την απόπειρα βύθισης ελληνικού πολεμικού πλοίου (δείτε εδώ). Το συγκεκριμένο περιστατικό, όπως συνέβη, εγείρει πολλά ερωτηματικά ….

 

Τέταρτη αιτία πολέμου: Η ραγδαία επιδείνωση της τουρκικής οικονομίας, την οποία επιτείνουν και επιταχύνουν οι Αμερικανοί.

Όπως προανέφερα σε άλλο σημείο της ανάλυσής μου, έχει αποδειχθεί ιστορικά, ότι σταθερή διέξοδο σε μία μεγάλη οικονομική και συνεπακόλουθη πολιτική κρίση αποτελεί για πολλά καθεστώτα (κυρίως αυταρχικά), αλλά και ευρύτερα πολιτικοοικονομικά συστήματα, τα οποία επιθυμούν να διασωθούν, η πρόκληση πολεμικής σύρραξης, προκειμένου να διοχετευθεί σ’ αυτήν η κοινωνική οργή και δυσαρέσκεια, με την ελπίδα να «εξατμισθεί» σταδιακά. Παράλληλα, συνιστά και έναν εύκολο τρόπο προσωρινής επίλυσης οξυμένων προβλημάτων ανεργίας, δεδομένου, ότι μεγάλο μέρος του ενήλικου πληθυσμού «απασχολείται» στα διάφορα πολεμικά μέτωπα, αλλά και στις διάφορες πολεμικές βιομηχανίες προς υποστήριξη της πολεμικής προσπάθειας που διεξάγει η εμπόλεμη χώρα. Τα ιστορικά παραδείγματα είναι πολλά ακόμη και από την αρχαιότητα. Το πλέον χαρακτηριστικό και σε παγκόσμια κλίμακα ιστορικό προηγούμενο, το οποίο έχω ήδη αναφέρει στην παρούσα ανάλυσή μου, είναι αυτό της οικονομικής κρίσης του μεσοπολέμου (κραχ του 1929) που κατέληξε στον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο. Ακόμη και από την αρχαιοελληνική ιστορία υπενθυμίζω την περίπτωση των χιλιάδων Ελλήνων ανδρών από διάφορες πόλεις – κράτη του ελλαδικού χώρου, οι οποίοι, λόγω της οικονομικής ανέχειας, που επικρατούσε στον τόπο καταγωγής τους, ιδίως μετά την καταστροφή που επήλθε στον ελληνικό χώρο από τις συνεχείς συγκρούσεις του Πελοποννησιακού πολέμου, προτιμούσαν να εκμισθώνουν τις υπηρεσίες τους, ως μισθοφόρων, στον εκάστοτε Πέρση βασιλιά. Η δε οικονομική καταστροφή και η συνακόλουθη πολιτική αναταραχή οδηγούσε σε συνεχείς πολεμικές συγκρούσεις μεταξύ των διαφόρων ελληνικών πόλεων – κρατών.

Ο απαγχονισθείς Πρόεδρος της Τουρκίας Αντνάν Μεντερές

Σ’ αυτά, λοιπόν, τα πλαίσια που η ιστορική εμπειρία έχει δείξει τί συμβαίνει σε αντίστοιχες περιπτώσεις, είναι προφανές, ότι ο αυταρχικός Ερντογάν δεν θα διστάσει να προκαλέσει μία πολεμική σύγκρουση με την Ελλάδα, εάν η οικονομική κατάσταση της χώρας του επιδεινωθεί σε τέτοιο βαθμό, που θα αρχίσει να χάνει την επιρροή του στο εσωτερικό της Τουρκίας και ιδίως στις πλατιές λαϊκές μάζες. Ο Ερντογάν γνωρίζει άριστα, ότι, εάν χάσει, για τον οποιονδήποτε λόγο, την εξουσία (και η οικονομική κρίση μπορεί να αποτελέσει έναν τέτοιο λόγο), τότε θα έχει την τύχη του Αντνάν Μεντερές, του Τούρκου προέδρου, ο οποίος εκτελέστηκε το 1961 δια απαγχονισμού από αντικαθεστωτικούς κεμαλιστές, αφού προηγουμένως τον ανέτρεψαν και του απήγγειλαν κατηγορίες για παραβίαση του τουρκικού Συντάγματος και για τα περιβόητα «Σεπτεμβριανά», με αφορμή τα οποία ξεκληρίστηκε ο ελληνισμός της Κων/πολης (Ο Μεντερές είχε καταλήξει να κυβερνά, όπως ακριβώς και ο Ερντογάν, δηλαδή με απόλυτο αυταρχισμό, διώκοντας δημοσιογράφους, πολιτικούς αντιπάλους και ιδίως τους κεμαλιστές, προκαλώντας αντιδράσεις που οδήγησαν στο πραξικόπημα σε βάρος του, ενώ παράλληλα είχε οδηγήσει την τουρκική οικονομία σε αδιέξοδο). Ο Ερντογάν, λοιπόν, γνωρίζει, ότι «παίζεται το κεφάλι του», ότι ουδείς θα του «χαριστεί», όπως και ο ίδιος δεν «χαρίζεται» στους αντιπάλους του, και ότι έχει προ πολλού «διαβεί τον Ρουβίκωνα», ακολουθώντας έναν δρόμο χωρίς γυρισμό. Ως εκ τούτου, δεν θα διστάσει να προκαλέσει πολεμική σύγκρουση με την Ελλάδα, προκειμένου ο τουρκικός λαός να μην ασχολείται με τις δυσμενείς γι’ αυτόν συνέπειες τις οικονομικής κρίσης. Ενώ η βελτίωση της οικονομικής κατάστασης της Τουρκίας ήταν αυτή που ενίσχυσε και σταθεροποίησε αρχικά τον Ερντογάν, ωστόσο η πρόσφατη και διαρκής επιδείνωσή της ενδέχεται να τον αποκαθηλώσει. Υπενθυμίζω, επίσης, ότι η επιδείνωση της κατάστασης της τουρκικής οικονομίας είναι και ένας από τους τρόπους, με τους οποίους οι Αμερικανοί επιδιώκουν να απαλλαγούν από τον Ερντογάν, διατηρώντας την Τουρκία στο δικό τους άρμα (δείτε εδώ και εδώ).

Εάν, λοιπόν, συνεχισθεί με τους σημερινούς ρυθμούς η επιδείνωση της τουρκικής οικονομίας (πληθωρισμός, διόγκωση εξωτερικού χρέους, κλπ) και, παράλληλα, δεν πετύχουν τα αντίμετρα που προωθεί ο Ερντογάν και στα οποία έχω ήδη αναφερθεί προηγουμένως, τότε η επόμενη κίνησή του θα είναι η πρόκληση πολεμικής σύρραξης με την Ελλάδα. Σ΄ αυτήν την περίπτωση θα αναγκασθεί και δεν θα διστάσει να ρισκάρει τα πάντα, διότι δεν θα έχει πλέον άλλη διέξοδο σωτηρίας.

    

 

Πέμπτη αιτία πολέμου: Η τραγική οικονομική κατάσταση της Ελλάδας και η αποδυνάμωση της αποτρεπτικής ικανότητάς της, η οποία ενισχύει την επιθετικότητα της Τουρκίας.

 

Το έχω αναφέρει και άλλες φορές, ιδίως σε ιδιωτικές συζητήσεις, ότι δηλαδή, εάν η Ελλάδα ήταν αυτή τη στιγμή σε μία σχετικά καλή οικονομική και πολιτική κατάσταση, διατηρώντας μία ισχυρή αποτρεπτική – αμυντική ισχύ, τότε η Τουρκία, χωρίς η Ελλάδα να χρειασθεί να κάνει το παραμικρό σε βάρος της Τουρκίας, θα είχε καταρρεύσει πολιτικά και οικονομικά, λόγω της ασκηθείσας αυταρχικής πολιτικής του Ερντογάν, αλλά και των προκατόχων του. Αυτή τη στιγμή το ήμισυ σχεδόν του τουρκικού πληθυσμού ασφυκτιά και «βράζει» (Κούρδοι, κεμαλικοί, δυτικοτραφείς – δυτικόφιλοι, αριστεροί, αλεβίτες, χριστιανοί, κλπ.), καθότι είναι υπό έναν άτυπο και διαρκή διωγμό από το ισλαμοφασιστικό καθεστώς του Ερντογάν. Οι περισσότεροι δε εξ αυτών προσπαθούν να βρουν τρόπο να διαφύγουν στο εξωτερικό. Ήδη πλείστοι Τούρκοι πολίτες καταφεύγουν στη χώρα μας και αγοράζουν ιδιοκτησίες, ιδίως στα νότια προάστια της Αθήνας (δείτε εδώ, εδώ, εδώ και εδώ). Υπό άλλες συνθήκες, λοιπόν, η Τουρκία και ιδίως το αυταρχικό καθεστώς του Ερντογάν, όπως και των προκατόχων του, θα είχε ήδη καταρρεύσει. Πλην όμως, την κρατάει όρθια και την τρέφει η αδυναμία μας.

Θα υπενθυμίσω ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα: Όταν ο αείμνηστος πρόεδρος της Κύπρου, Τάσσος Παπαδόπουλος, κατόρθωσε να εδραιώσει το οικονομικό θαύμα της Κύπρου, αλλά και να την εντάξει το 2004 στην Ευρωπαϊκή Ένωση, προετοιμάζοντας μάλιστα και την εκμετάλλευση του φυσικού αερίου και των υδρογονανθράκων στην ΑΟΖ της Κύπρου, με την εμπλοκή ισχυρών διεθνών παραγόντων, οι γείτονες Τουρκοκύπριοι, οι οποίοι ζουν από το 1974 μέσα σε μία κατάσταση διαρκούς απαξίωσης, ανέχειας και καταπίεσης, που τους έχει επιφυλάξει το αυταρχικό τουρκικό καθεστώς και το ελεγχόμενο από την Τουρκία τουρκοκυπριακό καθεστώς (π.χ. πολιτική εποικισμού, για την οποία αντιδρούν και οι ίδιοι οι Τουρκοκύπριοι, αποφυγή κάθε συνεργασίας του τουρκικού και τουρκοκυπριακού καθεστώτος με την Κυπριακή Δημοκρατία για εξεύρεση δίκαιης και βιώσιμης λύσης στα πλαίσια των ψηφισμάτων του ΟΗΕ, διατήρηση ισχυρών κατοχικών δυνάμεων, που καταπιέζουν ακόμη και τους Τουρκοκύπριους, κλπ), άρχισαν να εξεγείρονται. Βλέποντας την ευημερία των Ελληνοκυπρίων γειτόνων τους, σε σύγκριση με την αντίστοιχη δική τους μίζερη κατάσταση, άρχισαν να εξεγείρονται και να επιζητούν την επανένωση, αλλά και τη σύνδεσή τους με την Ε.Ε. Ελάχιστα νέα κατέφθαναν προς την ελληνοκυπριακή πλευρά, αλλά ήταν ικανά για να διαπιστώσει κάποιος, ότι η κατάσταση ήταν έκρυθμη και ικανή να οδηγήσει σε συγκλονιστικές ανατροπές, υπέρ της Ελλάδας και της Κύπρου. Συνεχείς και μεγαλειώδεις ήταν οι διαδηλώσεις διαμαρτυρίας των Τουρκοκυπρίων κατά του Ντενκτάς και της τουρκικής κυβέρνησης. Η κορύφωση ήταν το 2002, όταν 30.000 Τουρκοκύπριοι διαδήλωσαν εκ νέου (δείτε εδώ). Τα συνθήματα που κυριαρχούσαν σ’ αυτές τις διαδηλώσεις ήταν, μεταξύ άλλων, τα εξής: «Ανάθεμα στο φασισμό», «Ντενκτάς παραιτήσου», «Να φύγει ο Ντενκτάς και να έλθει η ειρήνη», «Η Κύπρος ανήκει στους Κύπριους», «Αυτή η χώρα είναι δική μας», «Δεν έχετε δικαίωμα να παίζετε με το μέλλον μας» και «Λύση και Ε.Ε.». Οι δε διαδηλώσεις συνεχίστηκαν.

Τα ίδια περίπου ίσχυαν εκείνη την περίοδο και στην περίπτωση σύγκρισης της κατάστασης Ελλάδας και Τουρκίας, όπου η Ελλάδα, αναπτυσσόταν και εξελισσόταν και το βιωτικό επίπεδο των Ελλήνων πολιτών βελτιωνόταν, τη στιγμή που η Τουρκία προσπαθούσε να απαγκιστρωθεί από τη μέγγενη του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, στο οποίο είχε αναγκασθεί να προσφύγει, ευρισκόμενη μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, τόσο σε οικονομικό, όσο και σε πολιτικό επίπεδο (ο πληθωρισμός, η φτώχεια, η πολιτική αστάθεια, τα εμφανή και αφανή πραξικοπήματα, η κοινωνική αναταραχή και οι διαδηλώσεις, ήταν στην ημερήσια διάταξη). Αίφνης, ανίκανες και επικίνδυνες πολιτικές ηγεσίες, τόσο στην Ελλάδα, όσο και στην Κύπρο, συνετέλεσαν, ώστε να αναστραφεί πλήρως η κατάσταση. Ειδικότερα:

Ο κυπριακός λαός, αισθανόμενος ασφαλής, έκανε το μεγάλο λάθος να πειραματιστεί και να επιλέξει στις εκλογές του 2008, αντί του αείμνηστου και ικανότατου Τάσσου Παπαδόπουλου, που ήταν μέχρι τότε ο πρόεδρος της Κύπρου, τον ηγέτη του ΑΚΕΛ, Δημήτρη Χριστόφια, ο οποίος τον διαδέχθηκε και απεδείχθη μοιραίος και καταστροφικός για την Κύπρο. Ακολούθησε την ίδια χρονιά μία ακόμη ατυχία για την Κύπρο, καθότι ο Τάσσος Παπαδόπουλος έχασε τη μάχη του με τον καρκίνο και έτσι χάθηκε και μία πολύτιμη εφεδρεία για την Κύπρο στις δύσκολες στιγμές που θα ακολουθούσαν. Η πολιτική του Δημήτρη Χριστόφια, τόσο στα ζητήματα της οικονομίας, όσο και στα ζητήματα των διαπραγματεύσεων για την επίλυση του κυπριακού ζητήματος ήταν ολέθρια. Το αποκορύφωμα ήταν η εγκληματική αμέλεια που επέδειξε η κυβέρνησή του στο ζήτημα της διαχείρισης κατασχεμένων εκρηκτικών που φυλάσσονταν στη ναυτική βάση «Ευάγγελος Φλωράκης» της Κύπρου, τα οποία εξερράγησαν, με αποτέλεσμα, πέραν των πολλών ανθρώπινων απωλειών (13 νεκροί και 62 τραυματίες), να καταστραφεί και ο παρακείμενος ηλεκτροπαραγωγικός σταθμός, στερώντας την Κύπρο από το 50% της παραγόμενης ηλεκτρικής ενέργειας (η οικονομική ζημία για την Κύπρο ήταν ανυπολόγιστη – δείτε εδώ και εδώ). Έκτοτε ο οικονομικός κατήφορος της Κύπρου ήταν συνεχής. Η πολιτική Χριστόφια, η οποία αποδοκιμάστηκε από τον κυπριακό λαό άνοιξε το δρόμο, τόσο στον επίσης μοιραίο για την Κύπρο Νίκο Αναστασιάδη, όσο και στο οικονομικό μνημόνιο που επιβλήθηκε στην Κύπρο, μετά το αντίστοιχο και χειρότερο της Ελλάδας (ειδικά στην Ελλάδα ακολούθησαν άλλα δύο ακόμη μνημόνια, μέχρι στιγμής). Εκείνα, επίσης, τα χρόνια απενεργοποιήθηκε το ενιαίο αμυντικό δόγμα Ελλάδας – Κύπρου και στη συνέχεια, επί Αναστασιάδη, μειώθηκε περαιτέρω η στρατιωτική θητεία και περιορίστηκαν στο ελάχιστο τα εξοπλιστικά προγράμματα της Κύπρου. Παράλληλα, επανήλθαν σχέδια επίλυσης του κυπριακού ζητήματος, τα οποία ήταν χειρότερα από το σχέδιο Ανάν, που είχε απορρίψει πριν από χρόνια ο κυπριακός λαός επί θητείας του αείμνηστου Τάσσου Παπαδόπουλου. Οι μετά τη θητεία του αείμνηστου Τάσσου Παπαδόπουλου δυσμενείς εξελίξεις, συνετέλεσαν, το μεν στην απογοήτευση των Τουρκοκυπρίων, που περιόρισαν δραστικά τις αντιδράσεις τους κατά της τουρκικής και τουρκοκυπριακής ηγεσίας, το δε στην αύξηση της τουρκικής επιθετικότητας και αδιαλλαξίας.

Όπως στην Κύπρο, έτσι και στην Ελλάδα, ανεπαρκέστατοι και επικίνδυνοι πολιτικοί ηγέτες, όχι μόνο ανέτρεψαν την οικονομική πρόοδο της χώρας, αλλά και την οδήγησαν στη σημερινή δυσμενέστατη κατάσταση, όπου μόνο κατ’ όνομα υφίσταται ελληνικό κράτος. Συγκεκριμένα, διαδοχικές πολιτικές ηγεσίες της Ελλάδας, παρέδωσαν, δια της υπογραφής τους, τις τύχες της χώρας μας στις ορέξεις των φερομένων δανειστών της, με κύριο εκφραστή τους τη φιλότουρκη Γερμανία. Η παράδοση της χώρας μας ενορχηστρώθηκε και υλοποιήθηκε μέσω των περίφημων δανειακών συμβάσεων και των μνημονίων, αφού προηγήθηκε η ένταξή μας στη ζώνη του ευρώ, που λειτούργησε, ως ο δούρειος ίππος σε βάρος της χώρας μας. Ειδικά δε με το τρίτο μνημόνιο, υπέρ του οποίου ψήφισαν τα περισσότερα κοινοβουλευτικά κόμματα (ΣΥ.ΡΙΖ.Α., ΑΝ.ΕΛ., Ν.Δ., ΠΑ.ΣΟ.Κ. και ΠΟΤΑΜΙ), παραδόθηκε ολοκληρωτικά η χώρα μας στους δανειστές της και ιδίως στη Γερμανία. Συγκεκριμένα, με το τρίτο μνημόνιο (Ν. 4336/2015) παραδόθηκαν: α) η νομοθετική λειτουργία τους κράτους, διότι ρητώς προβλέπεται σ’ αυτό, ότι η κυβέρνηση δεν θα φέρνει προς ψήφιση στη Βουλή νομοσχέδια, τα οποία δεν θα έχουν την προηγούμενη έγκριση των δανειστών,  β) η οικονομική λειτουργία του κράτους, διότι προβλέπει την ίδρυση της «Ανεξάρτητης» Αρχής Δημοσίων Εσόδων, που, επί της ουσίας, ελέγχεται από τους δανειστές και δεν λογοδοτεί στην ελληνική κυβέρνηση (με ό,τι συνεπάγεται μια γνήσια λογοδοσία) και γ) όλη η περιουσία του Δημοσίου, με την πρόβλεψη ίδρυσης μίας, επίσης «ανεξάρτητης», αρχής, που ελέγχεται πλήρως από τους δανειστές της χώρας και θα έχει αποκλειστικό σκοπό την «ρευστοποίησή» της (αυτός ακριβώς ο όρος χρησιμοποιείται στο τρίτο μνημόνιο – δείτε εδώ). Τόσο η «Ανεξάρτητη» Αρχή Δημοσίων Εσόδων, όσο και η, επίσης, «ανεξάρτητη» αρχή, με την επωνυμία «Ελληνική Εταιρεία Συμμετοχών και Περιουσίας Α.Ε.», ιδρύθηκαν, σε εκτέλεση του τρίτου μνημονίου (Ν. 4336/2015), με το νόμο 4389/2016 (δείτε εδώ), με τον οποίο το σύνολο της περιουσίας του Δημοσίου παραχωρήθηκε στην προαναφερθείσα εταιρεία για 99 έτη (ικανότατο χρονικό διάστημα για μία ολοκληρωτική «ρευστοποίησή» της)! Ως εκ τούτου, είναι προφανές, ότι το ελληνικό κράτος υφίσταται μόνο «στα χαρτιά» και επί της ουσίας έχει μετατραπεί σε ένα απόλυτο προτεκτοράτο. Στο σημείο αυτό επισημαίνω, ότι, κατόπιν επιταγών των δανειστών, αλλά και με πρωτοβουλία των κυβερνώντων, ακόμη και πριν την είσοδό μας στην «εποχή των μνημονίων», έχει μειωθεί δραματικά η στρατιωτική θητεία, έχουν περιορισθεί οι στρατιωτικές ασκήσεις και έχουν σχεδόν εκμηδενισθεί οι αμυντικές δαπάνες, όχι μόνο για την ανανέωση και αντικατάσταση των πεπαλαιωμένων οπλικών συστημάτων του ελληνικού στρατού, αλλά ακόμη και για την απλή συντήρηση των ήδη υπαρχόντων οπλικών συστημάτων.

Μέσα σ’ αυτή τη ζοφερή για την Ελλάδα κατάσταση, έχουν ήδη κάνει την εμφάνιση τους σημάδια διάλυσης και αποσάθρωσης, όχι μόνο της ελληνικής κοινωνίας και του πολιτικού συστήματος, αλλά, δυστυχώς, και του ελληνικού στρατού. Ειδικώς σ’ ό,τι αφορά στον ελληνικό στρατό χαρακτηριστικές είναι οι περιπτώσεις α) της φρεγάτας «ΚΑΝΑΡΗΣ», η οποία προσάραξε σε ξέρα, σε μικρή απόσταση από το ναύσταθμο Σαλαμίνας, κατόπιν ανεπίτρεπτου σφάλματος, με αποτέλεσμα να προκληθούν σημαντικότατες υλικές ζημίες και να απενεργοποιηθεί, για μεγάλο χρονικό διάστημα, μία χρήσιμη για την άμυνα της χώρας φρεγάτα (δείτε εδώ), β) η σύλληψη από τουρκικές δυνάμεις των δύο στρατιωτικών μας στον Έβρο, Κούκλατζη και Μητρετώδη, και, η εν συνεχεία, φυλάκισή τους σε φυλακές υψίστης ασφαλείας στην Αδριανούπολη, σε εποχή που υποτίθεται υπήρχε αυξημένη επιφυλακή των ελληνικών στρατιωτικών δυνάμεων στα σύνορα, αλλά και γ) η πρόσφατη πρόσκρουση τουρκικού εμπορικού πλοίου στην ελληνική κανονιοφόρο «ΑΡΜΑΤΩΛΟΣ», ενώ υπήρχε η δυνατότητα αποφυγής αυτής της σύγκρουσης από το ταχύτερο ελληνικό πλοίο, που είναι και πολεμικό (δείτε εδώ).

Οι δύο αιχμαλωτισθέντες από τους Τούρκους στρατιωτικοί μας

Το χρονικό διάστημα, που η ελληνική πλευρά πλησίαζε και εισερχόταν σε κατάσταση αυτοδιάλυσης, η Τουρκία, με ηγέτη τον Ερντογάν, κατόρθωνε να εξέλθει από τη μέγγενη του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, να αναπτύξει ραγδαία την οικονομία της, συμμετέχοντας ακόμη και στην ομάδα των είκοσι πιο ισχυρών οικονομικά χωρών (G20), να παράσχει ευημερία σε ευρεία στρώματα του τουρκικού πληθυσμού, που αποτελούν και την εκλογική βάση του Ερντογάν, αλλά και να εκτοξεύσει στα ύψη τις εξοπλιστικές δαπάνες της. Την τελευταία δεκαετία η Ελλάδα ακολουθεί πορεία έμμεσου αφοπλισμού και απόλυτα παθητικής στάσης, ενώ η Τουρκία υπερεξοπλίζεται, έχοντας ως κύριο στόχο της την Ελλάδα, την οποία αντιλαμβάνεται ως τον αδύναμο κρίκο της ευρύτερης περιοχής. Η Ελλάδα εκπέμπει φόβο και ηττοπάθεια, αλλά και φανερώνει τις αδυναμίες της, αυξάνοντας κατ’ αυτόν τον τρόπο την επιθετικότητα της Τουρκίας. Η φύση και η ιστορία έχουν διδάξει, ότι ο φόβος και η επίδειξη αδυναμίας έναντι ενός κινδύνου απλώς επιταχύνουν την επέλευσή του.

Σε κάθε περίπτωση, η κατάσταση θυμίζει έντονα τις παραμονές της αντεπίθεσης των δυνάμεων του Κεμάλ στο μικρασιατικό μέτωπο το 1922, που οδήγησε στην πλήρη και τάχιστη κατάρρευση του ελληνικού στρατού και στη μικρασιατική καταστροφή. Από τη μία πλευρά, την τουρκική, υπήρχε ένας «οργασμός» εξοπλισμών και προετοιμασίας για την τελική επίθεση, αλλά και για την εξύψωση του ηθικού των Τούρκων στρατιωτών, ενώ από την άλλη πλευρά, την ελληνική, υπήρχε μία κατάσταση διάλυσης, μακαριότητας, εγκατάλειψης του στρατεύματος στην τύχη του και αναμονής του αναπόφευκτου – μοιραίου χτυπήματος. Παράλληλα, στην Ελλάδα, αλλά και στο στράτευμα, επικρατούσε η απόλυτη διχόνοια, μεταξύ βασιλικών και βενιζελικών. Χαρακτηριστικές είναι και οι συγκλονιστικές παραδοχές όσων βίωσαν εκείνα τα δραματικά γεγονότα: «“Η ψυχή του στρατιώτου είχε προπαρασκευασθή δια να ηττηθεί” σημείωσε ο Μιχαήλ Ροδάς. Σχεδόν το ίδιο υποστήριξε στην απολογία του ενώπιον του έκτακτου στρατοδικείου ο τελευταίος διοικητής της Στρατιάς Γεώργιος Χατζηανέστης:Η στρατιά το θέρος του 1922 είχε τον θάνατο μέσα της”» (Ιακώβου Μιχαηλίδη: «Μικρασιατική Καταστροφή» – εκδόσεις Παπαδόπουλου).

Δυστυχώς, η ομοιότητα της τότε κατάστασης με τη σημερινή κατάσταση είναι σχεδόν απόλυτη. Μπορεί να ανατραπεί αυτή η κατάσταση; Προφανώς και είναι εφικτή η ανατροπή της, καθότι οι δυνατότητες υπάρχουν ακόμη και οφείλουμε άπαντες, στο μέτρο των δυνατοτήτων μας, να συμβάλουμε στην αξιοποίησή τους. Αυτές τις δυνατότητες, όπως και τις προϋποθέσεις αξιοποίησής τους, θα αναφέρω στο αμέσως επόμενο κεφάλαιο.

 

Θα ακολουθήσει το τέταρτο και τελευταίο μέρος τις επόμενες ημέρες.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s