Δίκτυο Δικαιοσύνης & Διαφάνειας – Διακήρυξη Αρχών και Στόχων

Χωρίς αμφιβολία, βιώνουμε μία ιστορική και κρίσιμη για την επιβίωση τής πατρίδας μας και τού λαού μας καμπή. Επί τής ουσίας βρισκόμαστε ένα βήμα πριν την ολοκληρωτική καταστροφή.

Ο έλεγχος τής νομοθετικής εξουσίας και τής οικονομίας τής χώρας μας έχει παραδοθεί στους δανειστές της, όπως επίσης ο έλεγχος της περιουσίας του Δημοσίου, αλλά και της περιουσίας των Ελλήνων πολιτών. Παράλληλα, ο έλεγχος των ανατολικών θαλασσίων συνόρων τής χώρας μας έχει ανατεθεί σε τρίτους. Η εθνική μας κυριαρχία έχει ήδη καταλυθεί και η Ελλάδα αποτελεί πλέον ένα κατ’ ευφημισμό κράτος, καθότι τα «κλειδιά» της χώρας, δηλαδή το νόμισμα και η δυνατότητα άσκησης νομισματικής πολιτικής, ο μηχανισμός είσπραξης εσόδων, η δυνατότητα αυτόβουλης – αυτόνομης νομοθέτησης, αλλά και οι υποδομές της χώρας και εν γένει η περιουσία του κράτους, παραδόθηκαν ή παραδίδονται σταδιακά από το ανάξιο και εθελόδουλο πολιτικό προσωπικό στους ξένους δανειστές – κατακτητές της χώρας, με τη συνδρομή των υπολοίπων τμημάτων του Κατεστημένου (οικονομικού, πνευματικού, Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης, κλπ). Ό,τι κέρδισαν οι πρόγονοί μας με υπεράνθρωπους αγώνες και ποταμούς αίματος, παραδίδεται, αμαχητί και εν καιρώ ειρήνης, στους δανειστές της χώρας από πολιτικούς κατώτερους των περιστάσεων και χωρίς εσωτερικούς – ηθικούς φραγμούς.

Της σημερινής κατάστασης προηγήθηκε ο μεθοδευμένος υπέρμετρος δανεισμός της χώρας και των πολιτών της, σε συνδυασμό με την εγκατάλειψη του εθνικού νομίσματός μας και την είσοδο της χώρας μας στην ευρωζώνη, χωρίς αυτή να πληροί τις προϋποθέσεις εισόδου, με λάθος όρους και χωρίς να είναι σε θέση να ανταπεξέλθει στον εντός της ευρωζώνης οικονομικό ανταγωνισμό. Το αποτέλεσμα ήταν η απώλεια της οικονομικής ανεξαρτησίας κράτους και πολιτών. Στη συνέχεια ακολούθησε η συστηματική οικονομική αφαίμαξή τους, σε συνδυασμό με τη συστηματική παραβίαση, εκ μέρους των δανειστών – κατακτητών της χώρας, τού διεθνούς δικαίου και των ιδρυτικών συνθηκών της Ε.Ε, αλλά και της ιδίας της ευρωζώνης. Οι Έλληνες πολίτες εξαθλιώνονται πλέον με ταχύτατους ρυθμούς. Πολλοί δε εξ αυτών αναγκάζονται να μεταναστεύσουν. Η μετανάστευση επιστημονικού και εργατικού προσωπικού, σε συνδυασμό με την ανεργία, την υπογεννητικότητα και την «αρπαγή» των αποθεματικών των ασφαλιστικών ταμείων, καθιστούν μη βιώσιμο το ασφαλιστικό σύστημα και επιδεινώνουν όλους τους οικονομικούς δείκτες με τη συμβολή και της οικονομικής ύφεσης, που επιφέρει η υπερφορολόγηση. Αυτή η κατάσταση συντελεί στη συνεχή εξάρτηση χώρας και λαού και απειλεί την ίδια την επιβίωσή τους. Τα δικαιώματα των Ελλήνων πολιτών, τα οποία είχαν αποκτηθεί με σκληρούς αγώνες, περικόπτονται με αντισυνταγματικούς νόμους, οι οποίοι επιβάλλονται από τους δανειστές – κατακτητές της χώρας, και η πρόσβαση στη Δικαιοσύνη έχει καταστεί σχεδόν απαγορευτική για τον απλό Έλληνα πολίτη. Παράλληλα, η κοινωνική συνοχή δοκιμάζεται και το ηθικό του λαού σκοπίμως κάμπτεται.

Μέσα σε όλα αυτά η εδαφική ακεραιότητα της χώρας απειλείται και αμφισβητείται ευθέως και με εντεινόμενο τρόπο από γειτονικές χώρες, οι οποίες έχουν διαπιστώσει τη διαδικασία αυτοακύρωσης – αυτοδιάλυσης του ελληνικού κράτους, αλλά και την εθελοδουλία και την ανεπάρκεια του υφιστάμενου Kατεστημένου της χώρας. Στη ζωή τα κενά καλύπτονται και οι πολιτικοί μας έχουν συμβάλει στη μετατροπή της χώρας μας σε παράγοντα αστάθειας, σε μία μαύρη τρύπα στον γεωπολιτικό χάρτη της περιοχής. Όλα τα γειτονικά κράτη, διαπιστώνοντας την αδυναμία της χώρας μας, αλλά και το δημιουργούμενο κενό εξουσίας – κυριαρχίας, επιχειρούν να καλύψουν αυτό το κενό και δεν διστάζουν να εγείρουν παράλογες αξιώσεις σε βάρος της χώρας μας. Παράλληλα, οι μεγάλες ευρωπαϊκές δυνάμεις, που τυγχάνουν και δανειστές της χώρας, μετατρέπουν δολίως τη χώρα μας, σε συνεργασία και πάλι με το Κατεστημένο της, σε αποθήκη ψυχών (προσφύγων και μεταναστών), τους οποίους η καθημαγμένη πληθυσμιακά, οικονομικά και κοινωνικά χώρα μας αδυνατεί εκ των πραγμάτων να φιλοξενήσει σε ανθρώπινες συνθήκες, αλλά και να τους απορροφήσει.

Όλα τα προαναφερθέντα συνιστούν ένα επικίνδυνο και εκρηκτικό, για τη χώρα μας και το λαό μας μείγμα, που δικαιολογεί την εκτίμηση, ότι αντιμετωπίζουμε έναν ιστορικά άνευ προηγουμένου κίνδυνο ολοκληρωτικής καταστροφής, ενώπιον της οποίας η μικρασιατική καταστροφή θα ωχριά. Μία από τις απαραίτητες προϋποθέσεις αντιμετώπισης αυτού του κινδύνου είναι η διάγνωση των βασικών αιτιών, που συνετέλεσαν στη δημιουργία αυτής της τραγικής κατάστασης.

Τα αίτια, που μας οδήγησαν στο χείλος του γκρεμού, δηλαδή στην απώλεια της οικονομικής ανεξαρτησίας και στη σταδιακή απώλεια της εθνικής ανεξαρτησίας μας είναι πολλά και πρέπει να αναζητηθούν κυρίως εντός των τειχών και όχι σε εξωτερικούς παράγοντες, οι οποίοι, ναι μεν υπήρχαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν, αλλά καθίστανται επικίνδυνοι, μόνο όταν υφίσταται εσωτερική υπονόμευση και σύμπραξη (τα κάστρα πέφτουν από μέσα). Μία εσωτερική υπονόμευση και σύμπραξη, που τα τελευταία έτη προσέλαβε πρωτοφανείς διαστάσεις.

Η αναξιοκρατία και η διαρκής προσπάθεια εξίσωσης των πολιτών προς τα κάτω, η κομματικοποίηση των πάντων, η αδιαφάνεια, η διαφθορά και η διαπλοκή, η μη ορθή απονομή Δικαιοσύνης και η εν γένει ατιμωρησία (για λόγους, τους οποίους ακόμη και δικαστικοί λειτουργοί έχουν επισημάνει, σε ορισμένες δε περιπτώσεις μέσω και των αναγνωρισμένων ενώσεών τους), η κοινωνική αδικία, η παραπληροφόρηση, η συστηματική υποβάθμιση της παρεχόμενης παιδείας, η σκόπιμη και συστηματική παραποίηση της ιστορικής αλήθειας, η μεθοδευμένη προσπάθεια για διαγραφή της ιστορικής μνήμης, η λυσσώδης καταδίωξη των παραδόσεων του λαού μας και όλων των δεσμών του με τις πολιτιστικές ρίζες του, αλλά και η συστηματική παραβίαση του Συντάγματος, που επί της ουσίας έχει καταργηθεί, αποτελούν τις βασικότερες αιτίες της σημερινής τραγικής κατάστασης της χώρας μας και του λαού μας. Αυτές ακριβώς τις νοσηρές καταστάσεις αξιοποίησαν και αξιοποιούν οι εξωτερικοί παράγοντες, προκειμένου να προωθήσουν τα ανομολόγητα ή ακόμη και ομολογημένα συμφέροντά τους, πάντοτε σε συνεργασία με τους προθύμους εντός των τειχών, γνωρίζοντας άριστα, ότι λαός, που δεν γνωρίζει ή λησμονεί την ιστορία του, αλλά και τις παραδόσεις του, υποδουλώνεται ευκολότερα. Λαός χωρίς γνώση της ιστορίας του και χωρίς διατήρηση της γλώσσας του και του πολιτισμού του δεν πρόκειται να έχει καλό παρόν και πολύ περισσότερο καλό μέλλον. Μόνο με γερά και βαθιά θεμέλια στεριώνουν και αντέχουν γέφυρες.

Σε κάθε περίπτωση, δεν υπάρχει αμφιβολία, ότι, εάν λειτουργούσε σωστά ο θεσμός τής Δικαιοσύνης, ήταν δηλαδή τυπικά και ουσιαστικά ανεξάρτητος, χωρίς τις διαρκείς παρεμβάσεις της εκτελεστικής και νομοθετικής εξουσίας, και εάν υπήρχε διαφάνεια, θα είχε αποτραπεί ο σημερινός κατήφορος, καθώς και η υπογραφή των περιβόητων μνημονίων δουλείας, που οδήγησε στην απώλεια της εθνικής κυριαρχίας. Τουλάχιστον, έστω και εάν δεν είχε αποτραπεί η είσοδός μας στις πολιτικές των μνημονίων, αυτές οι πολιτικές θα είχαν εξαρχής ακυρωθεί από τα αρμόδια Δικαστήρια. Η ατιμωρησία επέτεινε την κοινωνική αδικία, αλλά και τη διαφθορά, η οποία παγιώθηκε. Η, κατά κανόνα, μη ορθή απονομή Δικαιοσύνης, για τους λόγους, τους οποίους και οι ίδιοι οι δικαστικοί λειτουργοί έχουν επισημάνει και παραδεχθεί, συμπεριλαμβανομένου αυτού της αύξησης του κόστους πρόσβασης σ’αυτήν και της συνακόλουθης αδυναμίας προσφυγής σ’αυτήν για τα φτωχότερα στρώματα του ελληνικού λαού, επέτρεψε και επιτρέπει ακόμη τη διατήρηση άκρως αντισυνταγματικών νόμων, οι οποίοι παραβιάζουν τα στοιχειώδη δικαιώματα των πολιτών, καταστρέφουν σταδιακά τη χώρα και αλλοιώνουν τη φύση του πολιτεύματος.

Τροφός της διαφθοράς, της διαπλοκής και της κακοδιοίκησης είναι και η αδιαφάνεια. Οι βασικότερες αποφάσεις των διοικητικών οργάνων παραμένουν άγνωστες στη συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών. Παράλληλα, οι ουσιαστικές πληροφορίες και ειδήσεις, κατά κανόνα, δεν φθάνουν στους πολίτες, οι οποίοι δεν γνωρίζουν καν τα δικαιώματά τους, ώστε να τα ασκήσουν και να τα διεκδικήσουν. Σε πολλές δε περιπτώσεις η παραπληροφόρηση κυριαρχεί. Πολιτική εξουσία και Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης διαπλέκονται προς διαιώνιση του σημερινού καταστροφικού για το λαό και τη χώρα μας Κατεστημένου (η δημοσιογραφία, όταν ασκείται ορθά, σύμφωνα με τη δεοντολογία, είναι λειτούργημα, αλλά, όταν δεν ασκείται ορθά, είναι έγκλημα). Ο ανενημέρωτος και ο παραπληροφορημένος πολίτης, που δεν γνωρίζει τα δικαιώματά του, μετατρέπεται σε διαχειρίσιμο από την εκάστοτε εξουσία πολίτη, καθώς και σε ανενεργό πολίτη. Αντιθέτως, ο ενημερωμένος και συνειδητοποιημένος πολίτης αντιδρά (η γνώση είναι δύναμη). Γ’αυτόν το λόγο σκοπίμως του στερούν, με διάφορους τρόπους, τη γνώση, την πληροφορία ή, συχνότερα, του παρέχουν εσφαλμένη πληροφορία.

Όλες οι μεταπολιτευτικές κυβερνήσεις, ιδίως των τελευταίων δύο δεκαετιών, απέφυγαν να καταπολεμήσουν, εάν δεν εξέθρεψαν, την αδιαφάνεια, τη διαφθορά και τη διαπλοκή (οι όποιες τυχόν ελάχιστες εξαιρέσεις απλώς επιβεβαιώνουν τον κανόνα) και οδήγησαν ολοταχώς στην υποδούλωση της χώρας μας και του λαού μας. Αντιθέτως, με συγκεκριμένες νομοθετικές ρυθμίσεις (π.χ. ο νόμος περί ευθύνης υπουργών και η θεσμοθέτηση ασυλίας – ατιμωρησίας συγκεκριμένων κατηγοριών πολιτών, που σχετίζονται με τη δανειοδότηση κομμάτων, με την εκποίηση περιουσιακών στοιχείων του δημοσίου, κλπ), στο σύνολό τους αντισυνταγματικές, ευνόησαν επί της ουσίας, εάν δεν θεσμοθέτησαν, την αδιαφάνεια, τη διαπλοκή, τη διαφθορά και την κακοδιοίκηση. Όπως, λοιπόν, προκύπτει, το Κατεστημένο φρόντισε ώστε όλες οι φαυλότητές του να είναι νομοθετημένες και να εξασφαλίζεται εσαεί η απαλλαγή του από κάθε ευθύνη και η διαιώνισή του, με αποτέλεσμα τα «λάθη» – ανομήματά τους να μην τα πληρώνουν οι ίδιοι ή και οι ίδιοι, αλλά αποκλειστικά και μόνο ο λαός. Φθάσαμε στο σημείο ο νομοταγής πολίτης να θεωρείται ανόητος – γραφικός και αυτός που παρανομεί και εντάσσεται στο σύστημα να θεωρείται έξυπνος. Με αυτόν τον τρόπο δημιουργήθηκε σταδιακά ένα πολυπλόκαμο σύστημα εξουσίας, σε μεγάλο βαθμό εκβιάσιμο και όμηρο των δανειστών, ιδανικό υποχείριό τους στους ανομολόγητους σκοπούς τους για τη χώρα μας και το λαό μας. Γι’αυτόν το λόγο το, σε πολλές περιπτώσεις, πιθανότατα εκβιάσιμο και πολλαπλώς υποχείριο, Κατεστημένο της χώρας αδυνατεί να δώσει τις λύσεις, που απαιτούνται για τη σωτηρία της. Αντιθέτως αποτελεί μέρος του προβλήματος. Τίποτε δεν ήταν και δεν είναι τυχαίο σε σχέση με τις σημερινές δυσμενείς εξελίξεις.

Ο πολιτικός αμοραλισμός του Κατεστημένου της χώρας μας έφθασε σε τέτοιο βαθμό, ώστε να αλλοιώσει – παραβιάσει τη βούληση του ελληνικού λαού μετά το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου 2015, το οποίο, όπως απεδείχθη, προκηρύχθηκε, προκειμένου να αποσπάσει το «ΝΑΙ» του λαού στην υποδούλωση και στην εξαθλίωσή του. Πλην όμως, ο ελληνικός λαός, παρά τη λυσσώδη προπαγάνδα υπέρ του «ΝΑΙ» και το εκφοβιστικό κλείσιμο των τραπεζών, απάντησε με ένα βροντερό «ΟΧΙ» στα πολιτικά και οικονομικά δεσμά των δανειστών – κατακτητών της χώρας μας, αλλά και στις μεθοδεύσεις των εσωτερικών υποστηρικτών τους. Το Κατεστημένο, το οποίο επικαλείται το λαό και τη λαϊκή βούληση κατά το δοκούν, αγνόησε στη συγκεκριμένη περίπτωση του δημοψηφίσματος το λαό και τη βούλησή του, πράττοντας τα ακριβώς αντίθετα, κατά παράβαση της λαϊκής εντολής και του Συντάγματος. Κατ’αυτόν τον τρόπο απέδειξε το Κατεστημένο τον βαθιά αντιδημοκρατικό, αντιλαϊκό και αντεθνικό χαρακτήρα του.

Για να αποτραπεί η ολοκληρωτική καταστροφή και να διασωθεί η χώρα μας πρέπει να καταπολεμηθούν άμεσα τα αίτια, που προκαλούν το πρόβλημα. Παράλληλα, απαιτείται η άμεση ανάκτηση και διατήρηση της οικονομικής ανεξαρτησίας της χώρας, μέσω της επανάκτησης των εργαλείων άσκησης ανεξάρτητης οικονομικής πολιτικής και κατάργησης όλων εκείνων των μηχανισμών ελέγχου της οικονομίας και των υποδομών του κράτους από τους δανειστές – κατακτητές της χώρας, με ταυτόχρονο νομικό και διπλωματικό αγώνα για τη διαγραφή, τουλάχιστον, του παράνομου και επαχθούς τμήματος του χρέους της Ελλάδας. Εάν δεν υπάρξει γενναία διαγραφή χρέους δεν πρόκειται να διασωθεί η χώρα. Απαιτείται, για μία ακόμη φορά στην ελληνική ιστορία ένας τιτάνιος αγώνας, που προϋποθέτει εθνική στρατηγική και συστράτευση όλων των υγιών δυνάμεων του ελληνισμού, εντός και εκτός των συνόρων, σε συνδυασμό με την κινητοποίηση των φιλελλήνων και των ομοιοπαθούντων, ως προς τις συνέπειες της οικονομικής κρίσης, λαών (συγκρότηση εθνικού, κοινωνικού και διεθνούς μετώπου), αλλά και την υλοποίηση, το συντομότερο δυνατό, συγκεκριμένων ενεργειών ανάταξης της χώρας και της κοινωνίας μας. Πλην όμως, τίθεται ευλόγως το ζήτημα ως προς το ποιες είναι αυτές οι ενέργειες και ποιοι έχουν τη γνώση, την ικανότητα, αλλά και, κυρίως, τη βούληση, να τις υλοποιήσουν.

Σημαντικό ζητούμενο είναι να πεισθούν οι ήδη απογοητευμένοι και δικαιολογημένα δύσπιστοι πολίτες για την ορθότητα αυτών των ενεργειών, μέσω μίας έγκυρης – τεκμηριωμένης ενημέρωσης, σε πείσμα της συστηματικής παραπληροφόρησης, στην οποία υποβάλλονται καθημερινώς. Σε κάθε περίπτωση, εύκολες λύσεις δεν υπάρχουν. Ο δρόμος της ανεξαρτησίας θα είναι δύσκολος και επίπονος, απαιτώντας θυσίες, αλλά θυσίες με προοπτική σωτηρίας και όχι τις θυσίες, στις οποίες υποβάλλεται ο ελληνικός λαός επί έξι και πλέον έτη, με μοναδική βέβαιη προοπτική τον κοινωνικό και εθνικό όλεθρο, τη βεβαία και απόλυτη καταστροφή. Κανένα πρόβατο δεν σώθηκε βελάζοντας και «κανένας δεν μπορεί να ανέβει στην πλάτη σου, εκτός εάν σκύψεις» (Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ). Εάν οι πρόγονοί μας σκέπτονταν και ενεργούσαν, όπως το σημερινό Κατεστημένο της χώρας, τότε θα ήμασταν ακόμη υπό τον τουρκικό ζυγό, αλλά και δεν θα είχε υπάρξει το έπος του 1940 και της εθνικής αντίστασης.

Για εμάς δεν υπάρχουν αδιέξοδα και μονόδρομοι. Αντιθέτως, πάντοτε υπήρχαν και υπάρχουν εναλλακτικές λύσεις, οι οποίες πρέπει να αναζητούνται και είναι αυτές, που οφείλουν να εξασφαλίζουν τη δυνατότητα της χώρας να είναι ανεξάρτητη και να ορίζει η ίδια τις τύχες της. Κανένα νόμισμα και κανένας υπερεθνικός οργανισμός δεν πρέπει να τίθενται υπεράνω της σωτηρίας της χώρας μας και της ευημερίας του λαού μας. Αυτά πρέπει να αποτελούν μέσα και όχι αυτοσκοπούς. Αυτοσκοπός είναι μόνο η σωτηρία της χώρας μας και η ευημερία του λαού μας. Οτιδήποτε οδηγεί στην αντίθετη κατεύθυνση και ιδίως στην απώλεια της εθνικής ανεξαρτησίας και στη δυστυχία του λαού μας πρέπει να απορρίπτεται και να αντικαθίσταται. Αυτό δε που έχει ιδιαίτερη σημασία είναι να αξιοποιούνται προηγουμένως όλα τα θεσμικά μέσα και τα διπλωματικά όπλα, που διαθέτει η χώρα μας, διότι, όπως προκύπτει, αυτά, με διαχρονική ευθύνη του Κατεστημένου της χώρας μας, είχαν αδρανήσει, εάν όχι απεμποληθεί (π.χ. το δικαίωμα της αρνησικυρίας – βέτο). Ό,τι δικαιούται η χώρα μας, νομικά και ηθικά, θα το διεκδικήσει και θα το διεκδικεί επίμονα και μεθοδικά.

Για όλους τους παραπάνω λόγους δημιουργήθηκε το «Δίκτυο Δικαιοσύνης και Διαφάνειας» («Δίκτυο Δέλτα»), το οποίο απευθύνεται στους απανταχού Έλληνες και φιλέλληνες, αλλά και σε οργανώσεις (συλλόγους, πολιτικούς φορείς, κινήματα, κλπ), οι οποίες έχουν εμπράκτως επιδείξει εθνικό, κοινωνικό, περιβαλλοντικό και πολιτιστικό έργο. Με όλους αυτούς επιδιώκουμε τη συνεργασία και τη συνένωση δυνάμεων για την επίτευξη κοινών στόχων και μάλιστα το ταχύτερο δυνατό. Επιδιώκουμε δηλαδή τη δημιουργία ενός δικτύου ατόμων και συλλογικοτήτων με επιδίωξη κοινών στόχων. Το Δίκτυο Δικαιοσύνης και Διαφάνειας είναι πρωτίστως μία κίνηση σωτηρίας της χώρας μας και του λαού μας.

Βασικοί στόχοι του Δικτύου είναι οι ακόλουθοι:

1) Η αντικειμενική και πλήρης ενημέρωση των πολιτών, με την παροχή εκείνης ακριβώς της πληροφορίας, η οποία αποκρύπτεται από τους πολίτες και είναι κρίσιμη για την εκ μέρους τους ορθή εκτίμηση της πραγματικότητας και την ορθή λήψη αποφάσεων.

2) Η επεξεργασία και διατύπωση ενός ολοκληρωμένου προγράμματος δράσης – ενεργειών, το οποίο θα προτείνει προς υιοθέτηση και υλοποίηση και το οποίο θα αποσκοπεί στη διάσωση της χώρας και της κοινωνίας, δηλαδή στην έξοδο από την πολύπλευρη κρίση, που αντιμετωπίζουμε, αλλά και στη σταδιακή απελευθέρωσή της από τα παντός είδους δεσμά, που της έχουν επιβληθεί.

3) Η καταπολέμηση της αναξιοκρατίας, της κομματικοποίησης, της αδιαφάνειας, της διαφθοράς, της διαπλοκής και της ατιμωρησίας.

4) Η υπεράσπιση της συνταγματικής νομιμότητας και η αποκαθήλωση όλου του αντισυνταγματικού νομοθετικού πλαισίου, το οποίο έχει επιβληθεί και επιβάλλεται, κυρίως τα τελευταία έξι έτη, στη χώρα μας και στο λαό μας.

5) Η κοινωνική δικαιοσύνη και η ορθή απονομή Δικαιοσύνης στο χώρο των δικαστηρίων, σε συνδυασμό με την εξασφάλιση ευχερούς πρόσβασης σ’αυτήν όλων των  πολιτών (η προσφυγή – πρόσβαση στη Δικαιοσύνη δεν θα είναι προνόμιο μόνο των πλουσίων συμπολιτών μας, όπως την κατέστησαν οι τελευταίες κυβερνήσεις με την αύξηση του κόστους πρόσβασης σ’αυτήν, αλλά κυρίως των οικονομικά ασθενέστερων συμπολιτών μας – Η Δικαιοσύνη είναι το μόνο καταφύγιο των φτωχών και των αδύναμων πολιτών).

6) Η ουσιαστική και όχι μόνο η τυπική διάκριση των τριών εξουσιών (νομοθετικής, εκτελεστικής και δικαστικής).

7) Η αφύπνιση συνειδήσεων, η καταπολέμηση διχαστικών αντιλήψεων και πρακτικών και η άρση ιδεολογικών αγκυλώσεων και προκαταλήψεων.

8) Η δημιουργική ενεργοποίηση τών πολιτών προς την κατεύθυνση τής γνήσια συμμετοχικής δημοκρατίας και τής αυτοδύναμης ανάπτυξης τής χώρας μας, βασιζόμενοι, αποκλειστικώς, στις παραγωγικές δυνάμεις τού τόπου.

9) Η εφαρμογή ενός νέου μοντέλου πολιτικής, οικονομικής, κοινωνικής, πνευματικής και πολιτιστικής ανάπτυξης της χώρας. Η παιδεία θα είναι η ατμομηχανή της αναγέννησης και της προόδου. Παράλληλα, απαιτείται η εξάλειψη της πολυνομίας και η νομοθέτηση απλών και σταθερών νομοθετικών πλαισίων, που θα έχουν διάρκεια και θα δημιουργούν ασφάλεια δικαίου.

10) Η δημιουργία εθνικού, κοινωνικού και διεθνούς μετώπου, προκειμένου να διευκολυνθούν και να επιτευχθούν όλοι οι παραπάνω στόχοι.

Απώτερος στόχος του Δικτύου είναι να συμβάλλει στην απελευθέρωση και στην αναγέννηση της χώρας μας, καθώς και στην ευημερία τού λαού μας, σε καθεστώς δημοκρατίας, δικαιοσύνης, διαφάνειας και αξιοκρατίας. Αποτελεί αδήριτη ανάγκη να αφυπνισθούν συνειδήσεις και να μεταβληθούν νοοτροπίες, ώστε η απογοήτευση, η μοιρολατρία, ο ατομικισμός και ο κομματικός, αλλά και ιδεολογικός, φανατισμός να δώσουν τη θέση τους στη δημιουργική συμμετοχή και στη δημιουργική αναζήτηση διεξόδων σε όλα τα προβλήματα. Ο φυσικός πλούτος τής χώρας, οι αστείρευτες δυνάμεις τού ελληνικού λαού, η εργατικότητα και η εφευρετικότητά του, η μακραίωνη ιστορία του, αλλά και ο πολιτισμός του και οι παραδόσεις του, αποτελούν τις καλύτερες εγγυήσεις για τη διάσωση και την αυτοδύναμη ανάπτυξη τής Ελλάδας, αλλά και για την ευημερία των Ελλήνων. Μόνο, εξάλλου, μία ισχυρή και ευημερούσα Ελλάδα, που θα έχει εμβαπτισθεί εκ νέου στις αξιακές ρίζες του πολιτισμού της, θα συμβάλλει στη διάσωση και στην αναγέννηση, όχι μόνο της ιδίας, αλλά και της Ευρώπης, όπως συνέβη και στο παρελθόν. Μιας Ευρώπης των λαών και των εθνών, στην οποία θα κυριαρχούν ο σεβασμός και η συνεργασία μεταξύ τους, μίας Ευρώπης του πολιτισμού και της δημοκρατίας, μίας Ευρώπης των αξιών.

Ας διδαχθούμε, ως λαός και ως έθνος, από τα ιστορικά και επαναλαμβανόμενα λάθη μας (κομματισμό, διχασμό – διχόνοια, φθόνο, ευπείθεια προς τον ξένο παράγοντα, κλπ) και ας μην τα επαναλάβουμε. Δεν θα υποκύψουμε και δεν θα παραιτηθούμε από την ελπίδα στη ζωή. «Δεν υπάρχουν χαμένες υποθέσεις. Υπάρχουν παρατημένες υποθέσεις» (Κλεμανσώ). Θα αγωνιστούμε για την πλήρη ανεξαρτησία της πατρίδας μας, για τα ιδανικά μας και τη Δημοκρατία. Είμαστε αισιόδοξοι και «η αισιοδοξία είναι η πίστη, που οδηγεί στην επιτυχία» (Έλεν Κέλερ).

Σεπτέμβριος 2015

«ΔΙΚΤΥΟ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ & ΔΙΑΦΑΝΕΙΑΣ»

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s